— 230 — 



1) Brzeg górny jest w stosunku do długości łopatki o wiele szerszy, bo gdy we- 

 dług Brandta stosunek największej długości łopatki do największej jej szerokości jest jak 2:1, 

 to w okazie Staruńskim wynosi 501 : 281, wliczając już tylko część zachowaną, gdy zaś 

 uwzględni się szerokość pierwotną, to stosunek ten będzie jak 501 : 310. 2) Incisura sca- 

 pularis jest mula ale wyraźna i podobna do tejże nos. czarnego (At, bicornis). Powyżej 

 niej brzeg łopatki podnosi się dość stromo ku górze, czego na rysunku, wykonanym przez 

 Brandta, nie widać. 3) Tylny brzeg łopatki jesl aż po angulas dorsalis łukowato wycięty, 

 i to silniej niż u At. bicornis. 4) Tuberositas supraglenoidalis anterior jest silnie roz- 

 winięta. 5) Spina scapulae jest stosunkowo większą niż na rycinie Brandta, a jej trój- 

 kątny wyrostek wysuwa się ponad fossa infraspinata. 



Od opisu Giebla różni się łopatka staruńska tem, że: 1) Brzeg przedni jest łuko- 

 waty a nie prosty i prostopadły. 2) Fossa supra- i infraspinata są niemal równo szerokie. 

 3) Spina scapulae sterczy ponad fossa infraspinata. 4) Powierzchnia stawowa jest 

 tylko bardzo nieznacznie spłaszczona. 5) Spina jest prawie tak wysoka jak u At. bicornis. 

 6) Tylna powierzchnia grzebienia jest tylko w samym dole prostopadłą do powierzchni 

 łopatki, w górze zaś tworzy z nią kąt ostry. 



Łopatka nosorożca Staruńskiego. porównana z łopatką nosorożca Mercka (według opisu 

 Brandta), wykazuje, iż u Mercka incisura scapulae znacznie jest większa, ponad nią brzeg 

 jest mocniej wypuklony, brzeg tylny bardziej wycięty a szczyt grzebienia przypada znacznie 

 niżej niż u Rh. antiąuitatis. U Rh, hundsheimensis x ) brzeg tylny jest silniej wycięty, 

 przedni mniej wypukły niż u nos. staruńskiego, a górny, zdaje się, taki sam prawie. Nato- 

 miast grzebień łopatkowy, który u nos. Staruńskiego miał kształt trójkąta, u Rh. hundshei- 

 mensis jest pod wierzchołkiem nieco ścięty i z tego powodu ma kształt mniej więcej tra- 

 pezoidalny. Łopatka okazu Staruńskiego różni się od łopatki dziś żyjącego nos. czar- 

 nego (At. bicornis) silniej wypukłym przednim, a więcej wyciętym tylnym brzegiem, 

 oraz szerszym i jeszcze równiej uciętym górnym brzegiem. U nos. białego (At. simus) 

 brzeg przedni w części dolnej podobny jest do tegoż Rh. antiąuitatis, ale na l / 3 granicy 

 górnej nagle tworzy wycięcie, które przechodzi dalej w brzeg górny, dość silnie łukowato wy- 

 pukły (więcej niż u At. bicornis). U Rh, indicus brzeg przedni łopatki jest mniej wy- 

 pukły a tylny mniej ścięty niż u Rh. antiąuitatis, brzeg górny zaokrąglony, wreszcie na- 

 sada grzebienia nie biegnie prosto jak u Rh. antiąuitatis lecz esowato. 



Jeżeli porównamy łopatkę staruńska z łopatką nos. jawańskiego (Rh. sundai- 

 ciis). obaczymy, że u nos. jawańskiego przedni brzeg jest silniej zaokrąglony i od połowy długości 

 spada ku wierzchołkowi tak, że łopatka w górze jest znacznie węższa, podczas gdy u Rh. 

 antiątiitatis łopatka rozszerza się niemal aż do szczytu. Dalej brzeg górny łopatki u nos. 

 jawańskiego jest silnie zaokrąglony a brzeg tylny stosunkowo głębiej i nie tak regularnie jak 

 u staruńskiego wycięty. Wreszcie u nos. jawańskiego wyrostek grzebienia, bardzo silny, trój- 

 kątny, ku tyłowi skierowany i prostopadle do grzebienia stojący, sięga wierzchołkiem swym 

 niemal do tylnego brzegu łopatki, podobnie jak u C. sumatrensis, u którego i górny brzeg 

 łopatki jest podobnie silnie zaokrąglony. 



') Prof. Dr. Franz Toula. D a s Nashorn von Hundsheim Rhinoceros (Ceralorhinus 

 Osborn) hundsheimensis nov. form. Abhandl. d. k. k. geol. Reichsanstalt. Bd. XIX. Heft I. Tab. VI. 

 Fi?. 1, 2. Wien 1902. 



