— 231 — 



Wogóle więc łopatka nosorożca Starmiskiego przypomina ukształtowaniem brzegu gór- 

 nego z pośród kopalnych najwięcej łopatkę nosorożca Rh. hundsheimensis, z żyjących zaś 

 At. bicornis; zresztą najwięcej jest podobna do At. simus, następnie do At. bicornis i indi- 

 cus, najmniej zaś do Rh. sumatrensis i sundaicus. 



Kość ramieniowa (Humerus). 



Tab. XIX. Ryc. 60-62. Tab. XX. Ryc. 63. 



Kość ramieniowa nosorożca Starmiskiego nie odbiega pod względem swego kształtu 

 od typowych kości nosorożca włochatego. Ponieważ zaś kość ta była wielokrotnie przedmio- 

 tem opisów i porównań różnych autorów, jak np. Giebla, przeto tutaj tylko pokrótce zaj- 

 miemy się jej kształtem u okazu Starmiskiego. 



Górna epifyza jest potężnie rozwinięta i wydłuża się w kierunku poprzecznym. 

 Część jej wewnętrzna tworzy główkę, w kierunku poprzecznym lekko owalną, mało wypukłą 

 i nieco ku tyłowi pochyloną. Z nią od strony zewnętrznej łączy się część o powierzchni 

 kształtu nieregularnego czworoboku, nierówna, chropawa, nie oddzielona zupełnie jakąkolwiek 

 brózdą od części stawowej. Część ta zewnętrzna przedłuża się w dół na 210 mm, powodując 

 na tej przestrzeni silne rozszerzenie trzonu. Przednia krawędź epifyzy jest guzowata, nie- 

 równa, jak gdyby powygryzana. Część deltoidowa, od zewnątrz widziana, ma kształt trójkąta, 

 krótką podstawą do góry, tępym wierzchołkiem ku dołowi i tyłowi skierowanego. Wierzcho- 

 łek ten zagina się hakowato ku tyłowi i podnosi się na 60 mm nad powierzchnię trzonu, 

 przyczem część jego spodnia ulega znacznemu ścieńczeniu. Diafyza w swej części przedniej 

 spłaszczona, w tylnej spłaszczona w górze, w dole zaś walcowato wypukła. Wewnętrzna jej 

 powierzchnia jest walcowato wypukła a profil jej podłużny lekko łukowato wklęsły; powierzch- 

 nia zewnętrzna jest nieco przypłaszczona a profil jej ma w pośrodku bardzo silne łukowate 

 wycięcie, długie na 180 mm. 



Epifyza dolna nie leży w tej samej płaszczyźnie co epifyza górna, lecz jest ze- 

 wnętrznym swym brzegiem skręcona nieco ku tyłowi tak, że condylus eocternus jest bar- 

 dziej ku tyłowi wysunięty niż condylus internus. Część spodnią i przednią epifyzy dolnej 

 zajmuje trochlea, której powierzchnia stawowa większa wynosi 120 mm, zewnętrzna 

 80 mm. Krawędź wewnętrzna trochlei przechodzi ku tyłowi w jajowaty, ku górze rozszerza- 

 jący się, chropowaty condylus internus, 84 mm długi, 55 mm szeroki, oddzielony od trochlei 

 bardzo nieznacznem, rowkowałem zagłębieniem. Krawędź zewnętrzna trochlei przechodzi ku 

 tyłowi w 85 mm długi, 58 mm szeroki condylus ezternus, kształtu jajowatego, ku górze 

 nieco zwężony. Oba condyli przedłużają się ku tyłowi i do góry w dwa wałowate zgrubienia, 

 zlewające się powyżej z diafyzą i obejmujące między sobą fossa supratrochlectris poste- 

 rior, na 80 mm głęboką, która ma kształt nieregularnie eliptyczny i idzie od dołu i zewnątrz 

 ku górze i wewnątrz. Fossa supratrochlearis anterior, znacznie płytsza, bo tylko na 

 28 mm głęboka, 77 mm długa, 45 mm szeroka, ma kształt elipsy nieco nieregularnej, bie- 

 gnącej skośnie od góry i wewnątrz do dołu i zewnątrz, a której światło w dolnej wewnętrz- 

 nej części jest powierzchnią stawową trochlei nieco zaciśnięte. Bok zewnętrzny epifyzy dolnej 

 jest kształtu mniej więcej jajowatego, o powierzchni nieregularnej, spadającej w kierunku od 

 tyłu do przodu i zwężającej się w tymże samym kierunku. Przed przednim brzegiem trochlei 



