— 233 — 



służąca do połączenia z k. ramieniową, składa się z dwóch wklęsłych powierzchni, przedzie- 

 lonych wypukłym wałem, idącym w kierunku od przodu do tyłu. Z tych powierzchni mniej- 

 sza, zewnętrzna, pochylona na zewnątrz, ma w wymiarze przednio - tylnym 51 mm, w po- 

 przecznym 56 mm. Większa wewnętrzna powierzchnia jest pochylona ku wewnątrz i ma 

 w wymiarze przednio-tylnym 65 mm, w poprzecznym 80 mm. Krawędź tylna tych powierzchni 

 stawowych, na granicy między powierzchnią mniejszą i większą, w miejscu, odpowiadającem 

 tylnej części wału, obie powierzchnie dzielącego, podnosi się, idąc zwolna od wewnątrz do ze- 

 wnątrz, w postaci tępego trójściennego wyrostka do góry skierowanego, poza którego nasadą 

 po stronie zewnętrznej znajduje się lekkie wcięcie. Krawędź przednia powierzchni stawowych 

 w miejscu tegoż wału tworzy również półkulistą wypukłość. Po stronie zewnętrznej główki 

 widać na 20 mm poniżej krawędzi pow. stawowej małą, poprzeczną, na 33 mm szeroką wy- 

 pukłość (o której wspomina i Giebel), a tuż za nią niewielki grzebień, biegnący od krawędzi 

 stawowej w dół i nieco na zewnątrz, na przestrzeni około 50 mm. Po stronie przedniej główki, 

 w pośrodku szyjki, znajduje się talerzykowate wgłębienie, około 40 mm średnicy mające. Na 

 ścianie tylnej główki znajduje się powierzchnia, kształtu mniej więcej trójkątnego, w części 

 dolnej nieco chropawa, służąca do połączenia z kością łokciową i wchodząca w trójkątne 

 wgłębienie poniżej camtas sigmoiclea ulnae położone. Powierzchnia ta ma w pośrodku 

 (20 mm poniżej nasady) ostry grzebień, ku dołowi na przestrzeni około 40 mm biegnący 

 i rozszerzający się ku dolnemu końcowi i wewnątrz w niewielką guzowatą wyrosi. Po stronie 

 zewnętrznej tego grzebienia znajduje się powierzchnia stawowa kształtu trójkąta, zaokrąglonym 

 wierzchołkiem ku dołowi skierowanego, na 40 mm wysokiego, o podstawie 65 mm długiej. 

 Powierzchnia ta łączy się ponad początkiem grzebienia od wewnątrz z drugą powierzch- 

 nią stawową, kształtu trapezoidalnego, przy krawędzi górnej 53 mm długą, przy wewnętrz- 

 nym brzegu 10 mm, przy zewnętrznym 20 mm szeroką. Obie te powierzchnie stoją do 

 siebie niemal pod kątem prostym. Diafyza jest lekko na zewnątrz wygięta i ma w prze- 

 kroju kształt trójkąta o zaokrąglonych bokach, wierzchołkiem ku przodowi skierowanego. Prze- 

 dnia krawędź kości tylko u dołu jest ostra i wyraźna, w połowie górnej przypłaszczona. Powierzch- 

 nia tylna dia!yzy całkiem płaska, jest lekko łukowato (wklęsłością do tyłu) wygięta. Zagłębie- 

 nie dla arteria radialis, o której mówi Giebel, jest niewidoczne, podobnie jak u pewnego 

 młodego osobnika, o jakim wspomina. Epifyza dolna, jeszcze niezrośnięta z diafyzą, jest 

 75 mm wysoka. Powierzchnia jej tylna, kształtu mniej więcej romboidowego, 120 mm szeroka 

 i 20 mm wysoka, w części swej wewnętrznej wysunięta znacznie ku dołowi, ma w pośrodku 

 swej wysokości szerokie, rowkowate zagłębienie, biegnące równolegle do podstawy i dzielące 

 całą powierzchnię na górną i dolną. Sama powierzchnia biegnie łukowato (wypukłością do 

 tyłu skierowana) w kierunku poprzecznym. Kąt jej dolny zewnętrzny ścina mała, wklęsła 

 powierzchnia stawowa, kształtu nerkowatego, 37 mm długa a 14 mm wysoka, krawędzią 

 wklęsłą zwrócona do dołu. Powierzchnia jej biegnie od tyłu i wewnątrz ku przodowi i na 

 zewnątrz. Powierzchnia przednia dolnej epifyzy ma kształt bardzo nieregularnie romboidalny. 

 Krawędź jej zewnętrzna, począwszy od powyżej opisanej małej powierzchni stawowej, idzie aż 

 do 7 3 swe J długości do dołu i wewnątrz, następnie ;;aś zwraca się ku górze, na zewnątrz i nieco 

 ku przodowi. Wskutek tego krawędź ta ma przebieg esowaty. Powierzchnia przednia jest lekko 

 wypukła i przedzielona płytkiem, szerokiem, pionowo idącem zagłębieniem, na część zewnętrzną 

 większą i wewnętrzną mniejszą. Przednia i tylna powierzchnia epifyzy schodzi się ze sobą po 



WYK0PALISK4 STARIJŃSKIE. 30 



