— 234 — 



stronie zewnętrznej pod tępym kątem. Od strony wewnętrznej epifyza ograniczona jest ścianą 

 lekko wypukłą, przy dolnym tylnym brzegu nieco wgniecioną. Szerokość jej krawędzi dolnej 

 wynosi 50 mm, górnej 80 mm, wysokość krawędzi przedniej 90 mm, tylnej 45 mm. Po- 

 wierzchnię dolną epifyzy dolnej zajmuje całkowicie powierzchnia stawowa, kształtu nieregu- 

 larnie eliptycznego, o końcu zewnętrznym ściętym skośnie od przodu i zewnątrz do tyłu 

 i wewnątrz przez małą powierzchnię stawową dla k. łokciowej. Tylna część powierzchni jest 

 wałowato wzniesiona, a wzniesienie to bardzo silnie zwęża się na zewnątrz. Przednią część 

 powierzchni zajmują dwie wklęsłości, zewnętrzna większa i płytsza (dla o. intermedium), 

 oraz wewnętrzna mniejsza i głębsza (dla o. radiale). 



Wymiary kości promieniowej (w mm): 





r- 











^ 









■= 











« 



on 







X! 



rct 



X 



^£ 





O 



-a 





H 



bftfS 



Ja-2 



Xi 



J3<5 

 v 



a 



3 



n.S 

 aj 



Okazy Czerskiego 





O 



-3 ci 



o 

 o 



o 



o 



o 

 o 



.22 E 





Długość całkowita 



Wymiar poprzeczny główki 



» » szyjki . 



» przednio-tylny główki 



» poprzeczny trzonu 



» » dolnej epifyzy 



» » dolnej powierzchni stawowej 



» przednio-tylny dolnej epifyzy . . 



» » dolnej pow. stawowej . 



425 



120 



80 



90 



62 



130 



100 



80 



50 



316 

 103 



392 

 113 



377 

 115 



96 



103 



115 



394 

 117 



115 

 62 



124? 

 93 



78? 

 50 



386 

 119 



118 



67 



129 



101 



86 



54 



376 

 111 



108 



57-5 



113 



95 



76 



49 



361 



349 



352 



341 



117 



107 



107 



106 



113 



107 



106 



105 



605 



57 



60 



59 



115 



112 



119 



105 



93 



87 



93 



87 





72 



77 



69 



50 



49 



54 



48 



386 

 110 



80 



70 



130 



70 



Stromer v. Reichenbach Ł ) przytacza następujące wymiary: największa długość okazu 

 z Kraiburga 370 mm, z Westerhaven 405 mm, najw. szer. w górze: z Kraiburga 115 mm, 

 z Westerhaven 97 mm, najw. grubość w górze: z Kr. 80 mm, z West. 68 mm, najw. szero- 

 kość w środku: z Kr. 66 mm, z West. 55 mm, najw. grubość w środku: z Kr. 47 mm, 

 z West. 40 - 5 mm, najw. szer. u dołu: z Kr. 130 mm, z West. 108 mm, najw. grubość 

 u dołu: z Kr. 83 mm, z West. 61 mm. 



Okaz staruński kości promieniowej zgadza się pod względem swej postaci z odpo- 

 wiedniemi kośćmi, opisanemi przez Giebla. Okaz ten jednak, jako osobnik młody, nie ma 

 tak silnie wystających powierzchni, służących do przyczepu mięśni i więzadeł oraz zagłębie- 

 nia dla tętnicy promieniowej, które to zagłębienie powoduje szersza wolna przestrzeń, jaka 

 u młodych okazów oddziela kość łokciową od promieniowej. 



Kość łokciowa (Ulna). 



Tab. XX. Ryc. 68, 69. Tab. XXI. Ryc. 70—72. 



W okazie Staruńskim kość łokciowa zachowała się, jakkolwiek pęknięta, w całości, 

 podczas gdy Cuvier i Giebel mieli przed sobą tylko jej ułamki. Kość ta jest łukowato (wklę- 



M Stromer von Reichenbach. Ueber Rhinocerosreste in Museum z u Leiden. 1890. 



