— 26B — 

 Żebro pierwsze. 



Tab. XXX. Ryc. 176. 



Żebro to w stosunku do swej długości jest bardzo szerokie i płaskie. 



Główka żebra (capitulum costaej, trójkątna, dosyć duża, oddzielona jest dość 

 głębokiem, około 30 mm szerokiem wycięciem od guzka żebrowego (ttiberculum co- 

 staej, leżącego niewiele co niżej od niej. 



Guzek żebrowy (ttiberculum costaej, owalnego kształtu, jest trzykroć mniejszy od 

 główki; oś jego dłuższa biegnie ukośnie nieco od przodu i wewnątrz, do tyłu i zewnątrz. 



Trzon żebra, w części nasadowej łukowaty, ku dołowi w części swej końcowej staje 

 się całkiem prostym a sam koniec jego jest bardzo silnie rozszerzony. W połowie długości 

 żebra, na krawędzi jego przedniej, znajduje się szerokie, ukośnie od dołu i wewnątrz do góry 

 i zewnątrz idące wgniecenie. Krawędź żebra tylna w górze jest ostrzejszą niż przednia. 



Wymiary żebra pierwszego (w mm): 



Długość całkowita 380 



Cięciwa łuku żebra ■ 370 



Długość główki 40 



Oddalenie pomiędzy najdalej wysuniętymi na zewnątrz punktami główki i guzka żebrowego , ... 110 



Długość największa guzka żebrowego 20 



Szerokość » » » 30 



Wymiar poprzeczny szyjki 17 



» » główki ,...'. 30 



» strzałkowy szyjki 45 



Szerokość żebra w pośrodku długości • 40 



» » na końcu 65 



Grubość żebra w pośrodku długości 20 



» » przy końcu 20 



Oddalenie główki od guzka żebrowego 30 



UWAGI OGÓLNE. 



Nosorożec włochaty był nieodstępnym towarzyszem mamuta, tak pod względem czasu 

 jako też i miejsca występowania. Rozprzestrzenienie jego. sięga % podobnie, jak mamuta ocl 

 Ameryki północnej przez całą północną i środkową Azyę oraz środkową i północną Europę 

 (z wyjątkiem Skandynawii). Co do centrum powstania tego gatunku zdania są podzielone, bo 

 gdy np. Brandt uważa za nie Azyę to M. Pawłów w swej pracy »E tu des sur 1'Histoire 

 Paleontologią u e des on gul es VI «, mniema, że gatunek ten powstał w Europie. 



Na całej tej olbrzymiej przestrzeni, którą niegdyś nosorożec włochaty zamieszkiwał, by- 

 wają znajdowane jego kości i nie należą wcale cło rzadkości. Na ziemiach Polski kości jego 



x ) J. F. Brandt 1. c; Giebel E. 1. c; M. Pawłów 1. c; Hermann von Meyer: Die diluvialen Rhi- 

 noceros-Arten. (Palaeontographica. II. Bd. 1864. 5 Lig.). 



