— 266 — 



tnie wykopalisko jest niejako uzupełnieniem poprzednich, tak pod względem postaci ze- 

 wnętrznej jako też i wewnętrznej. Gdy bowiem okaz z nad Wilui dostarczył głowy bez ro- 

 gów, uszu i warg, oraz nogi tylnej a okaz z nad Jany głowy również bez rogów, to okaz 

 Staruński posiada całkowitą niemal głowę a skórę prawie z całego jednego boku. W ten 

 sposób, na podstawie dotychczasowych wykopalisk, można już odtworzyć sobie postać całego 

 zwierzęcia, gdyż z całego ciała tylko ogon pozostał jeszcze nieznany. Również i wiadomości 

 nasze o szkielecie i uzębieniu nosorożca włochatego zostały uzupełnione, gdyż niektóre zęby 

 i kości do tej pory nie były jeszcze opisane. 



Postać zewnętrzną nosorożca włochatego można scharakteryzować zatem pokrótce 

 w sposób następujący: 



Głowa silnie wydłużona, z boków ściśniona, z czołem silnie spada- 

 jącem, okolicami oczów i kości policzkowych silnie wystającemi. Pysk 

 w części swej górnej szeroki, w dolnej węższy, o wardze górnej równo 

 uciętej, bez śladu jakiegokolwiek wyrostka, krótko rozcięty tak, że kąt 

 ust sięga zaledwie tak daleko, jak tylny brzeg romboidalnego otworu 

 nosowego. Oczy małe, skośnie ustawione. Uszy długie, wazki e, ostro za- 

 kończone. Róg nosowy długi, jajowatego kształtu w podstawie; róg. czo- 

 łowy od nosowego krótszy, o podstawie kształtu romboidalnego. Szyja 

 krótka, z boków ściśniona. Na karku w połowie jego długości niewielka 

 guzowata wyniosłość, nie będąca w związku z wyrostkami ościstymi krę- 

 gów. Ponad łopatkami dosyć silnygarb, utworzony przez wyrostki ościste 

 pierwszych kręgów piersiowych. Ciało ogrubne. Odnóża stosunkowo krót- 

 kie, w o k o 1 i cy metacarpus i metatarsus silnie zwężone. Skóra zupełnie gładka, 

 niepodzielona na tarcze, tworząca naokoło oczów nieliczne, drobne fałdy. 



Z pośród nosorożców dziś żyjących, nosorożec Staruński najwięcej przypomina po- 

 stacią i wielkością nosorożca białego (At. simus), jak to miałem sposobność stwierdzić 

 na okazach, znajdujących się w zbiorach w Wiedniu, Berlinie, Stuttgarcie i Londynie. Oby- 

 dwom wspólne są następujące zewnętrzne cechy: 



Silnie wydłużona głowa, równa, wyrostkiem nieopatrzona warga, 

 kąt ust sięgający zaledwie tak daleko, jak tylna krawędź nozdrzy, kształt 

 oka, silnie wystająca okolica oczów i kości policzkowych, mały garb na 

 karku (opisany u nosorożca białego poraź pierwszy przez T. Roosevelta) i postać oraz 

 długość odnóży. Od nosorożca białego zaś różni się nosorożec Staruński przedewszyst- 

 kiem: węższym pyskiem, długiemi wązkiemi uszami, oraz uwłosieniem. 



Podobieństwo zewnętrzne obu tych nosorożców jest w związku nietyle z ich rze- 

 czywistem pokrewieństwem, jak raczej z podobnymi warunkami zewnętrznymi, wśród jakich 

 żyły. Nosorożec włochaty bowiem, podobnie jak obecnie i nosorożec biały, zamieszkiwał roz- 

 ległe równiny, a pokarm jego stanowiły trawy i niższe rośliny. Głowa nosorożca Staruńskiego 

 jest wprawdzie podobna do głowy nosorożca z nad Wilui, różni się jednak od niej dość zna- 

 cznie, zwłaszcza kształtem uszu (o ile opis Schrencka jest dokładny!), od głowy nosorożca 

 z nad Jany. Przytem głowa nosorożca Staruńskiego, jakkolwiek należy do osobnika bardzo 

 młodego, jest znacznie większą (największa jej długość wynosi 800 mm) niż nosorożca z nad 



