— 276 — 



i w nim były kryształki igiełkowate, miejscami w bardzo wielkiej ilości nagromadzone, które 

 utrudniały niezmiernie wykonanie skrawków mikrotomowych odpowiedniej grubości. W miej- 

 scach, gdzie ich było mniej, widać na przekrojach poprzecznych, jak na tab. LVII, ryc. 6, wy- 

 raźne pęczki włókien, które niewątpliwie były nerwowemi. Każdy z pęczków jest ogrodzony wy- 

 raźną warstwą tkanki łącznej, tworzącej perineiirhim externiim. Z niej wnikają do wnętrza 

 pęczka przegródki, ze sobą się łączące, które stanowią perineurium internum. Wśród tego 

 mieszczą się włókna nerwowe, na preparatach zabarwionych mieszaniną Van Giesona, otoczone 

 wyraźną obwódką czerwoną. We wnętrzu każdej takiej obwódki widać zupełnie bezbarwną 

 substancyę jednorodną, w której dopiero przy zastosowaniu silniejszych powiększeń zaznacza 

 się w środku gdzieniegdzie jakaś masa ziarnista, z której skośnie lub podłużnie przeprowa- 

 dzone przekroje nie dają również żadnych wyrazistszych obrazów. Nie może to być nic in- 

 nego, jak ostatni ślad zachowanego włókna osiowego. 



W miejscach zatem ochronionych i ropą dobrze przepojonych, zachowały się podobnie 

 jak u mamuta zamarzniętego nerwy, które możnaby również jak i mięśnie z wielkim trudem 

 wypreparować. 



Naczynia krwionośne. Z narządów, napotykanych zwykle na skrawkach mikro- 

 skopowych, zbadałem nieco dokładniej naczynia krwionośne. Brandt znalazł również drobne 

 naczynia, które pokrótce opisuje i rysuje. Nadto zauważał on w niektórych z nich złogi cie- 

 mno zabarwione, podobne do wysuszonej krwi. U mamuta z nad Berezówki naczynia były 

 jeszcze tak dobrze zachowane, że większe ich pnie dały się nastrzykać. We krwi mamuta, 

 która była nagromadzona w większej ilości w jamie piersiowej i brzusznej, Friedenthal 

 i Zalenski (65) znaleźli jeszcze dobrze zachowane ciałka krwi, które były nieco mniej- 

 sze od ciałek słonia indyjskiego. Ze skrzepów krwi można było wytworzyć nie tylko kryształki 

 heminy, lecz Friedenthalowi udało się wywołać wielokrotnie swoistą reakcyę precipity- 

 nową względem krwi słonia. 



Z naczyń krwionośnych, które badałem u nosorożca staruńskiego, tętnice były lepiej 

 zachowane, niż żyły. Podczas gdy drobniejsze żyły trudno było na skrawkach rozpoznać, 

 tętnice nawet bardzo małe wyróżniały się z tkanki je otaczającej, ponieważ w ścianach ich, 

 zwłaszcza na przekrojach podłużnych, widoczny jest okrężny układ jąder mięśni gładkich. 

 Granic samych komórek mięśniowych niepodobna rozróżnić; natomiast resztki substancyi ją- 

 drowej pozostały i zabarwiły się w jednym preparacie nawet bardzo wyraźnie. Posiadają one 

 jak zwykle kształt podłużnych pręcików. Lepiej niż inne tkanki zachowała się w naczyniach 

 tkanka łączna a przedewszystkiem włókna i blaszki sprężyste. W preparatach, mieszaniną Wei- 

 gerta zabarwionych, widać w żyłach nawet najdrobniejsze włókienka sprężyste, a w tętnicach 

 prócz drobnych włókienek w meclii i aclventitii zupełnie wyraźną błonę sprężystą wewnętrzną 

 i zewnętrzną. 



W jednym z przekrojów przez skórę natrafiłem na przekrój skośny przez żyłę, która 

 zawierała zbitą masę ziarnistą, przypominającą skrzep krwi. Na niezabarwionym preparacie 

 można było z kształtów poszczególnych ciałek przypuścić, że były to ciałka krwi. Po zabar- 

 wieniu ciałka te przyjęły barwę taką, jak jądra w tkance, otaczającej naczynie. Nie sądzę 

 więc, że mamy tu do czynienia z krwią, lecz prawdopodobnie z jądrami zniszczonych ko- 

 mórek śródbłonkowych, które nagromadziły się przypadkiem w tej żyle w większej ilości. 



