— 278 — 



terminologią Flowera (22) i Gauppa (25), basihyale z długiem glossohyale, rogi tylne 

 czyli thyreohyalia s. cornua hranchialia (posteriora) i rogi przednie czyli cornua 

 hyalia (anteriora). Te ostatnie składają się z hypohyale i stylohyale. Z tych stylohyale 

 prawe jest połamane na trzy części prawie równej długości, które jednak dają się złożyć do- 

 skonale, pomimo braku dwóch małych ułamków po swej przyśrodkowej i grzbietnej stronie; 

 lewe zaś jest złamane na przednim końcu, w środku i na końcu tylnym, w którym po stro- 

 nie brzusznej i tylnej brak dość znacznych kawałków. Lecz i kość lewa da się zupełnie do- 

 brze złożyć i łatwo według wzoru kości prawej uzupełnić. Odcinki tylne prawego i lewego 

 stylohyale znaleziono przy czaszce, resztę kości podjęzykowych wyłuszczono z okostnej do- 

 piero przy preparowaniu języka. Chrząstki, łączące stylohyale z tympanohyale zatracone 

 zostały podczas preparowania czaszki. Są to więc jedyne brakujące części kości podjęzyko- 

 wej nosorożca staruńskiego. 



Trzon kości podjęzykowej (basihyale) wraz z wyrostkiem językowym i ro- 

 gami tylnymi ma kształt ostrogi. Wyrostek językowy i rogi wznoszą się lekkim łukiem ku 

 grzbietowi. To wygięcie uwidocznia się wyraźnie, gdy kość podjęzykową ułożymy na równej 

 płaszczyźnie. Wtedy bowiem dolny brzeg końca wyrostka językowego (bez chrząstki) wznosi 

 się na 21 mm nad poziom, a dolny brzeg końca rogów tylnych (bez chrząstki) na 22 mm. 

 Patrząc na trzon i rogi z boku ma się wrażenie, jakoby sam trzon był także łukowato wy- 

 gięty, t. zn. że jego powierzchnia brzuszna jest wypukłą, grzbietna zaś wklęsłą. Wrażenie 

 zgięcia jest wywołane tern, że trzon znacznie grubieje ku przodowi w kierunku wyrostka 

 i bocznie w kierunku nasady rogów tylnych, w linii środkowej zaś ku tyłowi cieńczeje. Tylny 

 brzeg cieńszy z boku nie jest widoczny. Brzeg ten jest w kierunku poprzecznym łukowato 

 wycięty i zaokrąglony. 



Części boczne trzonu są zwrócone w tył i mają przekrój eliptyczny (w nasadzie rogów 

 tylnych). Ponieważ rogi oddzieliły się podczas preparowania od trzonu, opis kształtu powierzchni 

 granicznych i ich wymiary są możliwe. Średnica długa leży prawie poziomo i ma 23 mm 

 długości, średnica krótsza," do niej prostopadle stojąca, wynosi 20 mm. Powierzchnia nasady 

 rogów jest prostopadła do kierunku części bocznych trzonu. Brzeg jej, nieco wystający, po 

 stronie grzbietnej i tylnej trzonu, jest wyraźnie widoczny po stronie prawej, a po stronie le- 

 wej, gdzie jest pokryty jeszcze okostną i więzadłami, dobrze da się wyczuć. Biegnie on od 

 środka i tyłu ku bokom i przodowi wprost na środek płaszczyzny stawowej, w której zesta- 

 wia się trzon z rogami przednimi. Linia zygzakowata oznacza po stronie brzusznej granicę 

 między trzonem i prawym rogiem, po stronie lewej mieści się między temi kośćmi jeszcze na 

 3 mm gruba chrząstka. Powierzchnia, w której kości się stykają, jest chropowata i po stronie 

 prawej jeszcze w zupełności, po lewej tylko od strony przyśrodkowej pokryta chrząstką. Wobec 

 tego trzeba przypuścić, że proces kostnienia rozpoczął się już po stronie lewej. Proces ten 

 postępując dalej, prowadzi do zupełnego zrostu trzonu i rogów tylnych, jak to widzimy także 

 u kości podjęzykowej konia dorosłego. 



Na odcinkach bocznych trzonu znajdują się po stronie przedniej płaszczyzny stawowe 

 dla rogów przednich. Są one mniej więcej czworoboczne z zaokrąglonymi kątami. Płaszczyzny 

 dłuższemi średnicami swemi zbiegają się ku przodowi. Dostosowując się do zaokrąglenia kości, 

 są one wypukłe ku przodowi. Największa ich długość, cyrklem mierzona, wynosi 20 mm, 

 a największa szerokość 8 mm. Swym tylnym odcinkiem (lewa prawie do połowy) spoczywają 



