— 295 — 



w ogóle gładka, dopiero w części tylnej, gdzie rozpoczyna się pod fałdem przełyk, błona ślu- 

 zowa grubiejąc, układa się w drobne fałdy. 



Wejście do przełyku przypada na dolny koniec tylny chrząstki pierścieniowatej. Wej- 

 ście jak i ściany przełyku są zacieśnione i zawierają bardzo liczne fałdy. Z samego przełyku 

 zachował się mały, zaledwo na 15 mm długi, bardzo postrzępiony kawałek, w którym na 

 skrawkach pod mikroskopem tylko z trudnością można jeszcze rozpoznać poszczególne skła- 

 dniki tkankowe. 



Z górnego odcinka gardzieli, mianowicie z camim pharyngo - nasale niewiele pozo- 

 stało. Zachowała się powierzchnia grzbietna podniebienia miękkiego aż do nozdrzy tylnych, 

 część ściany lewej, wyścielającej tę przestrzeń, i część ściany górnej i tylnej. Ponieważ wszyst- 

 kie wymienione części stoją ze sobą w połączeniu, można w przybliżeniu zmierzyć ścianę 

 górną od brzegu nozdrzy tylnych do miejsca przyczepu ściany tylnej cło podstawy czaszki. 

 Miejsce to łatwo oznaczyć, ponieważ błona śluzowa, wyścielająca przestrzeń przednią jest 

 cienką, w tyle zaś tak znacznie grubieje, że rodzaj wałka poprzecznego tworzy granicę mię- 

 dzy błoną, przylegającą do czaszki a błoną, przylegającą cło kręgosłupa, względnie do mięśni 

 tamże ułożonych. Otóż długość tej przestrzeni wynosi 215 mm. Od tego miejsca ściana gar- 

 dzieli pochyla się ku dołowi i tyłowi, a pokrywająca ją błona śluzowa grubieje i staje się 

 szorstką. 



Trąbka słuchowa (tuba auditiva). 



Bezpośrednio, bo tylko 8 mm przed wałkiem, odgraniczającym ścianę górną od tylnej 

 gardzieli, znajdują się ujścia trąbek słuchowych Eustach iego (ostia pharyngea tu- 

 bae miditwae), z których prawe jest nieco uszkodzone, lewe zaś całkowite. Od brzegu 

 nozdrzy tylnych są one o 200 mm oddalone, a wewnętrzne ich brzegi są na 50 mm od 

 siebie oddalone. Długość ujścia lewego wynosi 9 mm. Ujścia te są ustawione skośnie od 

 zewnątrz i od tyłu ku wewnątrz i przodowi. Ściana dolna jest wystająca i łukowato wygięta, 

 górna zaś gładka i w ścianę gardzieli bezpośrednio się przedłuża. Jak u nosorożca, którego 

 badał Zuckerkandl (84), górny kąt szczelinowatego ujścia jest nieco rozszerzony, a zacho- 

 wując stale swe światło, tworzy rodzaj rurki bezpieczeństwa. 



Długość trąbki, o ile zachowała się, wynosi 150 mm, podczas gdy Zuckerkandl 

 u 14-letniej samicy nosorożca współczesnego, bliżej jednak nieoznaczonego, podaje 89 mm 

 jako jej całkowitą długość. Szczelinowaty otwór, 9 mm długi przy ujściu, skraca się w tylnych 

 odcinkach trąbki i wynosi w środku jej długości 3 mm, w tylnym zaś końcu 2-5 mm. Równo- 

 cześnie rozszerza się światło jej w kierunku poprzecznym stopniowo w odcinkach tylnych cło 

 1-5 mm. Na przekrojach widzi się obraz podobny do tego, jaki rysuje i opisuje Zucker- 

 kandl (84) z tą jednak różnicą, że trąbka na całym obwodzie jest otoczona chrząstką włó- 

 knistą, mieści się zatem w rurce chrzestnej, a nie jest tylko od góry i od strony przyśrodko- 

 wej chrząstką otoczona. Blaszka przyśrodkowa tej rurki posiada znaczniejszą grubość, niż 

 boczna. Dopiero przy końcu tylnym trąbki powstają w ściance bocznej między chrząstką luki, 

 wypełnione tkanką łączną. Nie ma tu też tak jednolitej warstwy chrząstki szklistej, jak to 

 rysuje Zuckerkandl. Przy odpowiedniem zabarwieniu swoistem, które tu już nie jest mo- 

 żliwe, możnaby się może gdzieniegdzie dopatrzyć wysepek chrząstki szklistej. Na niezabar 

 wionych skrawkach tych wysepek nie widać, natomiast widoczna jest tkanka niezmiernie zbita 



