— 299 — 



eona jest ku tyłowi, wierzchołek zaś ku przodowi. Szerokość podstawy płaszczyzny wynosi 

 14 mm, a długość jej 19 mm. Płaszczyzna stawowa chrząstki nalewkowej byłaby więc o 3 mm 

 węższa od tejże chrząstki pierścieniowatej, co tłómaczy się skurczeniem płaszczyzny stawowej 

 chrząstki pierścieniowatej, uwidoczniającem się na jej powierzchni obecnością podłużnych fał- 

 dów. Ponieważ płaszczyzna stawowa na chrząstce pierścieniowatej jest w ogóle wklęsła, a pła^ 

 szczyzna stawowa na wyrostku mięśniowym chrząstki nalewkowej jest w ogóle wypukła, przeto 

 wytwarza się między chrząstkami rodzaj stawu siodełkowatego. 



Brzeg grzbietny chrząstek nalewkowych, mający w ogóle zarys łukowaty, jest w swym 

 przednim odcinku silniej wygięty, niż w tylnym. Ku przodowi brzeg przedłuża się w koniec 

 nieco zgrubiały i ku linii środkowej wychylony. Jest to wyrostek głosowy (processus 

 nocalis), o którym wspomina także Mayer (38) przy opisie krtani nosorożca indyjskiego. 

 Wyrostkowi głosowemu odpowiada na tylnym końcu chrząstki nalewkowej wyrostek cienki 

 i więcej wydłużony, spoczywający na tylnym brzegu grzbietnym chrząstki pierścieniowatej. 



Nagłośnia (cartilago epiglottis). Cu vi er, Owen i Mayer wspominają tylko 

 krótko o kształcie wystającej blaszki nagłośni, porównując ją z nagłośnią konia. Blaszka ta, 

 stercząca ponad wejściem do krtani, nie przedstawia istotnie nic osobliwego (tab. LIX, ryc. 10, 

 i tab. LX, ryc. 12), natomiast głębsze jej części, ukryte pod błoną śluzową i mięśniami, są 

 ciekawsze. Kształtem swym przypomina (tab. LX, ryc. 11) całkowita nagłośnia saneczki, któ- 

 rych przód wzniesiony tworzyłaby blaszka wystająca. Blaszka ta, o ile jest widoczna ponad 

 krtanią, ma kształt trójkąta. Największa jej szerokość wynosi 41 mm, ku górze zwęża się do 

 7 mm. Sam koniec jest jeszcze węższy, ale w preparacie w lewą stronę wygięty i zawinięty. 

 Ku dołowi blaszka zwęża się do 35 mm. Powierzchnia przednia (oralna) jest wklęsła, tylna 

 (aboralna) tylko w jej odcinku górnym wypukła, w głębi zaś także wklęsła, ponieważ brzegi 

 boczne blaszki wystają znacznie ku tyłowi. Z blaszką tą, posiadającą u większości ssawców 

 mniej więcej ten sam kształt, łączy się u nosorożca silny trzon, będący podstawą nagłośni. 



Trzon, wytworzony z chrząstki bardzo grubej, ułożony jest poziomo w linii środkowej. 

 Stanowi on podstawę fałdu językowo - nagłośniowego, opisanego już przy języku. Długość 

 trzonu wynosi 50 mm, a jeśli doliczymy jeszcze grubość wystającej blaszki nagłośni, połą- 

 czonej bezpośrednio z trzonem, otrzymamy jako długość jego całą QQ mm. 



Na trzonie odróżnić można jego część środkową i dwie ku głębi skierowane części 

 boczne. Część środkowa przedłuża się ku tyłowi bezpośrednio w wklęsłą część środkową 

 blaszki nagłośni. Ku przodowi trzon przedłuża się w skośnie wzniesioną krótką blaszkę 

 chrzestną. Brzegi boczne trzonu, będące równocześnie brzegami górnymi części bocznych, 

 są nieco wystające. Skutkiem tego ukształtowania wytwarza się po stronie grzbietnej części 

 środkowej trzonu płytka rynienka, na 36 mm długa i 20 mm szeroka, ogrodzona bocznie wy- 

 stającymi brzegami, od przodu blaszką skośną, a od tyłu blaszką nagłośni. Nierówne i szor- 

 stkie dno rynienki służy jako miejsce przyczepu dla silnych mięśni językowo - nagłośniowych. 

 W preparacie staruńskim mięśnie te były bardzo dobrze zachowane; prawy mięsień pozostał 

 na swojem miejscu, lewy zaś został dla zbadania kształtu chrząstki usunięty. 



Części boczne czyli blaszki boczne łączą się z trzonem pod kątem prostym i są na 

 27 mm wysokie. Ku przodowi łączą się z końcem trzonu, ku tyłowi przedłużają się w wy- 

 stające ku tyłowi brzegi blaszki nagłośni. Bynienka. w ten sposób pod trzonem wytworzona, 

 jest w przednim jego końcu najwęższa, rozszerza się ku tyłowi i jest najszerszą w zagłębieniu 



