— 300 — 



blaszki nagłośni (tab. LX, ryc. 12). Rynienka ta w całej swej długości w rzeczywistości nie 

 istnieje, ponieważ błona śluzowa, pokrywająca nagłośnię, zawija się na dolnym jej końcu na 

 chrząstkę pierścieniowatą i nalewkowe, oddzielając tym sposobem odcinek tylny rynienki cał- 

 kowicie od przedniego, w którym mieszczą się mięśnie i tkanka łączna. Aby nie uszkodzić 

 błony śluzowej, od preparowano tylko przedni odcinek rynienki. 



Jakichkolwiek chrząstek nadliczbowych, jak np. chrząstki wstawkowej między mięśniami 

 nalewkowymi poprzecznymi i skośnymi, którą opisuje Owen (53) u nosorożca indyjskiego, tu- 

 dzież odosobnionych chrząstek Santoriniego i Wrisberga, nie znalazłem. Zachodzi tylko pytanie, 

 czy nie należałoby szukać w myśl pracy Gópperta (29) chrząstek klinowatych Wrisberga 

 w podstawowych częściach nagłośni? Odpowiedź na to pytanie mogłyby dać tylko badania, spe- 

 cyalnie w tym kierunku na większym materyale krtani zwierząt nieparzystokopytnych wykonane. 



W połączeniu z krtanią pozostał jeszcze górny odcinek tchawicy. Rozpoczyna się ona 

 nie jak u większości ssawców na dolnym końcu krtani w przedłużeniu chrząstki pierścienio- 

 watej, lecz wewnątrz niej, zagłębiając się w nią na jakie dwie trzecie jej długości. Podobny 

 stosunek istnieje także u nosorożca indyjskiego, u którego Mayer (38) to wyraźnie zaznacza 

 i w rycinie przedstawia. Przestrzeń między tchawicą i chrząstką pierścieniowatą wypełniają 

 mięśnie i tkanka łączna. Jakie to są mięśnie i w jaki sposób są one ułożone, nie można było 

 zbadać bez naruszenia chrząstek krtani. Tchawica jest z boków ściśnięta i na prawą stronę 

 wygięta. Poszczególne pierścienie są między sobą jeszcze połączone, nie są jednak zamknięte 

 od strony grzbietnej, ponieważ mięsień spajający ich końce jest zniszczony. Całkowita długość 

 pierścienia chrzestnego wynosi 170 mm, a jego szerokość 12 mm. Dwa pierwsze pierścienie 

 zrosły się ze sobą na całej długości, tworząc pierścień na 25 mm szeroki, na którym już nie 

 znać śladu zrostu. Ten tak rozszerzony pierścień łączy się jeszcze z następnym, t. j. trzecim 

 pierścieniem. Zrost między nimi jest już zupełny w linii środkowej po stronie brzusznej, po 

 bokach zaś widoczną jest jeszcze brózda, głęboko się wrzynająca, a świadcząca o pierwotnym 

 rozdziale pierścieni. Zachowany odcinek tchawicy składałby się więc z 6-ciu pierścieni, z któ- 

 rych 1-szy zrósł się z 2-gim zupełnie w jedną całość, a 2-gi i 3-ci znajdowałyby się właśnie 

 dopiero w stadyum zrastania się. Skłonność do łączenia się pierścieni w górnym odcinku tcha- 

 wicy wcale nie jest objawem odosobnionym, lecz często już zwłaszcza u człowieka stwierdzonym. 



Błona śluzowa krtani. Błona śluzowa, wyścielająca gardziel, powleka także te 

 części krtani, które sterczą do gardzieli, mianowicie: nagłośnię, chrząstki nalewkowe a częściowo 

 także chrząstkę tarczowatą i pierścieniowatą. Z wystającą blaszką nagłośni, jakoteż z brze- 

 gami grzbietnymi chrząstek nalewkowych, błona śluzowa jest nadzwyczaj silnie zrośnięta. Dla 

 odsłonięcia chrząstek trzeba było błonę śluzową w tych miejscach, a mianowicie na brzegach 

 chrząstek nalewkowych wprost od chrząstki odciąć, podczas gdy reszta chrząstek dała się 

 z błony śluzowej łatwo wyłuszczyć. Na brzegach grzbietnych chrząstek nalewkowych, ograni- 

 czających wejście do krtani (aclitus laryngis), błona śluzowa znacznie grubieje, tworząc 

 wargi wałeczkowate (tab. LIX, ryc. 10 i tab. LX, ryc. 12), na 12 mm szerokie. Wargi te zwę- 

 żają się ku końcowi przedniemu i tylnemu chrząstek nalewkowych. Wejście do krtani przed- 

 stawia się jako szczelina, w łuku 82 mm długa i 4 mm szeroka, z zaokrąglonymi końcami. 

 Przedni odcinek szczeliny sięga do końca zagłębienia w nagłośni i ukrywa się pod nią. 



Z brzegów bocznych nagłośni przedłuża się na boki chrząstek nalewkowych fałd błony 

 śluzowej, który w oddaleniu 45 mm od tylnego końca szczeliny kończy się po bokach warg. 



