— 301 



Jest to niewątpliwie fałd nalewkowo-nagłośniowy (plica aryepiglottica), u noso- 

 rożców stosunkowo słabo rozwinięty. Fałdy te przyczyniają się do ukrycia przedniego od- 

 cinka wejścia do krtani. 



Wnętrze krtani, wysłane całkowicie błoną śluzową, jest bardzo obszerne. Patrząc w nie 

 ocl strony wejścia, widzimy w tyle szeroką przestrzeń (glottis respiratoria), która przedłuża 

 się od górnego końca krtani do dolnego, a nawet do tchawicy, nie zmieniając swych rozmia- 

 rów. Ku przodowi zwęża się ta przestrzeń i rozdziela się na wysokości wystających nieco 

 strun głosowych na odcinek górny, mniejszy, i dolny większy, obszerniejszy. Granica między 

 górnym i dolnym odcinkiem krtani staje się jeszcze wyraźniejszą, jeśli uwzględnimy wygląd 

 błony śluzowej. Nad strunami głosowemi jest ona zupełnie gładka, pod niemi zaś jest ułożona 

 w liczne drobne fałdy podłużne, tak jak to rysuje Owen (53) 

 i Mayer (38) w krtani nosorożca indyjskiego. 



Szczegółowego opisu wymagają jeszcze struny gło- 

 sowe i najbliższe ich otoczenie. Wobec przestronności wnętrza 

 krtani zwężenie jej przednie, tworzące właściwą szparę gło- 

 sową (glottis vocalisJ, jest niezwykle małe, ponieważ jest 

 tylko na 12 mm długie, równa się więc 1 / 1 średnicy wnętrza 

 na wysokości podstaw chrząstek nalewkowych. Struny gło- 

 sowe, ogradzające szparę, stanowią zaokrąglone fałdy, które 

 w kierunku głowowym łączą się ze sobą, w kierunku zaś 

 przeciwnym, zachodząc na ściany boczne krtani, wygładzają 

 się. W ścianie przedniej krtani nad strunami głosowemi znaj- 

 dują się dwa półksiężycowate zagłębienia, które swą wypu- 

 kłością są do siebie zwrócone. Oddziela je od siebie wazki 

 pas błony śluzowej, pokrywającej nagłośnię i przedłużający 

 się w struny głosowe. Ku górze zagłębienia stają się płytsze 

 i przechodzą w rowki, które mieszczą się w błonie, łączącej 



nagłośnię z chrząstkami nalewkowemi czyli w fałdzie nalewkowo - nagłośniowym. Odcinek 

 dolny zagłębień półksiężycowatych biegnie równolegle do strun głosowych. Te zagłębienia 

 stanowią ujścia kieszonek Morganiego (ventriculi laryngis Morganii). Według 

 Owena (53) i Mayera (38) istnieją te same stosunki w krtani nosorożca indyjskiego, lecz 

 wielkość otworów, prowadzących do kieszonek, wydaje się na rycinach, przez tych autorów 

 podanych, większa, prawdopodobnie dla tego, ponieważ rozcięto krtań po stronie tylnej i roz- 

 łożono ją na boki. 



Otwory, mieszczące się w półksiężycowatem zagłębieniu, prowadzą do kieszonek na 

 9 mm szerokich, które jednak nie zagłębiają się w kierunku ku bokom, lecz popod trzon na- 

 głośni, a więc w kierunku głowowym. Długości kieszonek, wynoszącej w przybliżeniu 40 mm, 

 nie można było dokładnie wymierzyć, ponieważ ich koniec podczas preparowania nagłośni 

 uszkodzono. Owen znalazł również dość obszerną kieszonkę, »which communicates 

 anteriorly with a crescentic fossa under the base of the epiglottis«. We- 

 dług Mayera (38) ventriculus Morganii jest na cal długi, w tyle zwężony, z przodu zaś 

 nieco szerszy, prowadzący do woreczka »von der Weite eines Fingers«. 



Nad zagłębieniami półksiężycowatemi błona śluzowa nie tworzy wyraźnie wystających 



vlm 

 l 



gv 



lv 



gr 



RYC. A.: 



WNĘTRZE KRTANI, UWIDOCZNIONE 



PRZEZ ROZSZERZENIE WEJŚCIA 



(w naturalnych rozmiarach). 



e nagłośnia, vlm ujścia kieszonek Mor- 

 ganiego, l wargi, gv szpara głosowa, 

 lv struny głosowe, gr szpara oddechowa. 



