— 331 — 



rym kłąb nadmiernie wystaje. Abel natomiast, opierając się na fotografii nosorożca staruń- 

 skiego, uwzględnia garb w swej rekonstrukcyi. 



Linia profilu grzbietu od garbu karkowego, jako najwyższego punktu, opada dość na- 

 gle, lecz wznosi się potem znowu ku tyłowi, ponieważ krzyże nosorożca w szkielecie mieszczą 

 się w tym samym poziomie, co górny brzeg łopatki. Nie rozumiem więc, dlaczego Abel 

 w swej rekonstrukcyi obniżył tak znacznie linie profilu, a nadto skrócił jeszcze tylne nogi. 

 O wiele odpowiedniejsze są w tym względzie rekonstrukcye Brandta i Koniga a także 

 Knighta, chociaż ten ostatni nadał zwierzęciu taką pozycyę, że trudno osądzić, czy krzyże 

 zwierzęcia znajdują się we właściwej wysokości. Gdyby w tych rekonstrukcyach przesunięto 

 wyniosłość, znajdującą się mylnie nad kłębem kostnym ku przodowi na kark, grzbiet zwierząt 

 miałby wygląd normalny. W rysunku Abla trzebaby podwyższyć krzyż i wydłużyć tylne nogi. 



Takie zmiany sprowadziłyby także zmianę w kierunku linii profilu brzucha, która 

 u nosorożca przebiegała chyba podobnie jak u współczesnego Rh. simus, mianowicie mniej 

 lub więcej równolegle do linii profilu grzbietu, a nie zbieżnie ku tyłowi, jak to rysuje 

 Knight i Abel. W tym względzie Kónig oddaje kształt brzucha w swym modelu wierniej 

 niż inni. 



Osadzenie i kształt ucha nosorożca są u Koniga i Abla wzorowane na okazie sta- 

 ruńskim. Chociaż w głowie nosorożca z nad Jany ucho istniało, to jednak na rycinie, którą 

 daje Schrenck (68), trudno je rozpoznać, a tem mniej mieć wyobrażenie o jego kształcie 

 W zupełnie niewłaściwem miejscu znajdują się uszy w rekonstrukcyi Brandta, chociaż 

 kształt ich jest odpowiedni. W rysunku Knighta natomiast uszy są należycie osadzone, lecz 

 znów za długie i szerokie. 



Co się tyczy rogów, to w Staruni zachowały się z nich tylko części środkowe, jako 

 najtwardsze, prócz tego zaś wyciśnięte na skórze miejsca, oznaczające dokładnie rozmiary 

 podstawy rogów. Długość rogów pozostała, jak się zdaje, ta sama, jaka była za życia zwie- 

 rzęcia, tylko grubość ich zarówno od boków jak od przodu i tyłu zmniejszyła się znacznie 

 zwłaszcza w ich odcinkach podstawowych, które wytworzywszy się o wiele później, niż szczyty 

 rogów, są częściami najmiększemi, ulegającemi najłatwiej zniszczeniu. Niezabitowski (47), 

 chcąc uwidocznić na fotografii rozmiary podstawy rogów, pociągnął kreski prawie proste od 

 jej brzegów po pod szczyt rogów. Za Niezabitowskim poszedł Abel, nadając rogom rozmiary, 

 zakreślone przez niego. 



Sądząc po rycinach rogów nosowych nosorożców kopalnych, wykonanych przez 

 Brandta, i uwzględniając kształt rogów nosowych gatunków tegoczesnych, jestem tego zda- 

 nia, że rogi nosowe mają kształt wysmukły i są tylko przy samej podstawie znacznie roz- 

 szerzone. Należałoby więc rogowi nadać kształt wysmuklejszy, jak to zrobili inni autorowie 

 w swych rekonstrukcyach. 



Drugi róg (czołowy), znacznie niższy od poprzedniego, ma podstawę jeszcze większą, 

 tworząc rodzaj piramidy spłaszczonej. Tylko u starszych zwierząt dochodzi ten róg do wię- 

 kszej wysokości, jednak nie dosięga chyba takiej długości, jaką rysują Brandt i Knight. 



Wargi są w rekonstrukcyach rozmaicie odtworzone. Brandt (11) rysuje w środku 

 wargi górnej krótki palczasty wyrostek. Rycina z obrazu Knighta wypadła bardzo niewy- 

 raźnie tak, że nie można sobie z niej wyobrazić kształtu pyska. W modelu Koniga wargi są 

 w kształcie wystających wałków może cokolwiek za silnie uwydatnione. Zbyt wydłużony pysk 



