— 333 — 



Włosy tego ostatniego są na 104—120 i 144—168 \>- grube, w dotknięciu twarde, koloru 

 brunatnego. 



Wyżej wymienieni autorowie nie uwzględnili w swych rekonstrukcyach dostatecznie 

 gęstości i miękkości uwłosienia. Brandt zaznacza istnienie włosów zupełnie schematycznie 

 w modelu Ko ni g a włosy uwydatnione są znowu zbyt silnie. Nosorożec staruński, zrekon- 

 struowany przez Abla, sprawia wrażenie, jakoby był pokryty niezbyt gęstym włosem szczeci- 

 nowatym, do ciała przylegającym. Najodpowiedniej przedstawił uwłosienie nosorożca w swoim 

 obrazie Knight, dając gęstości i puszystości włosów wyraz tem, że na włosach wyrysował 

 tu i owdzie płatki śniegu. 



Usuwając małe niedokładności, istniejące w rekonstrukcyach wyżej wymienionych 

 autorów, podjąłem sam próbę rekonstrukcyi nosorożca dyluwialnego (tab. LXIV, ryc. 34), 

 wprowadzając do niej poprawki, które na podstawie własnych badań wydawały się mi wska- 

 zane. Każde nowe wykopalisko przyczynia się jakimś nowym szczegółem do poznania ze- 

 wnętrznego kształtu i wyglądu istot zaginionych. A chociaż nie wiemy, czy nie istniały jakie 

 różnice rasowe między nosorożcami syberyjskimi a nosorożcem staruńskim, to mimoto nie 

 wahałem się do rekonstrukcyi tamtych wprowadzić pewne uzupełnienia, chociażby w tym 

 celu, aby przedstawić ogólną podobiznę nosorożca dyluwialnego. 



Skóra i włosy mamuta (integumentum et pili Elephantis primigenii). 



Łomnicki (36) opisuje, że robotnicy, zajęci kopaniem szybu w Staruni, natrafiwszy 

 na kości i skórę mamuta, mniemali, iż mają do czynienia z ścierwem wołu i wyrzucili wy- 

 dobyte części na hałdę, nie przywiązując do nich żadnego ważniejszego znaczenia. Z poszar- 

 panych kawałów skóry powykrawali co lepsze części na swój użytek. Gdy przekonano się 

 w kilka dni później, że te szczątki należą do mamuta, zebrano je dopiero i przewieziono na- 

 stępnie do muzeum im. Dzieduszyckich we Lwowie. Z nich wybrano 12 kawałów większych, 

 które po oczyszczeniu dostosowano do siebie, o ile to było jeszcze możliwe w ten sposób, 

 że tworzą jeden wielki płat na 3*65 m długi i przeszło 2 m szeroki, o barwie brunatnej, 

 miejscami ciemniejszej lub jaśniejszej. O nadaniu skórze kształtu zbliżonego do kształtu ma- 

 muta nie było mowy, ponieważ była za nadto rozszarpana. Jedyny płat, który można było 

 dokładnie oznaczyć, jest to płat z prawej strony głowy, w którym znajdują się powieki, ogra- 

 dzające wyraźną szparę oczną, na 37 mm długą. Grubość skóry tego płata wynosi 8 mm, 

 grubość zaś powiek 2' 5 mm. Na ogół waha się grubość skóry od 6 — 17 mm. 



Nadto znaleziono płat z zawiniętym brzegiem, który Niezabitowski w odpowie- 

 dnim rozdziale niniejszego dzieła opisuje jako ucho. 



Naskórek jest z całej skóry zdarty tak, że pozostała tylko skóra właściwa, której po- 

 wierzchnia jest miejscami wygładzona, miejscami lekko chropowata. W miejscach wygładzo- 

 nych widać bardzo drobne zagłębienia, mające zaledwo kilka dziesiętnych milimetra średnicy. 

 Są one przeciętnie na 1 mm od siebie oddalone. Gdzieniegdzie w takiem zagłębieniu tkwi 

 jeszcze włos, nie wystający jednak ponad powierzchnię skóry. 



Nadto znalazłem jeszcze włosy w płacie twarzowym skóry, mianowicie na przestrzeni, 

 mającej mniej więcej 6 cm średnicy a znajdującej się 220 mm ponad okiem (tab. LXIII, ryc. 25) 

 i prócz tego jeszcze na górnej powiece oka. W tych miejscach, które były widocznie lepiej 



