— 342 — 



1) Dolny koniec prawej kości udowej, 



2) Całkowicie utrzymana lewa kość goleniowa, 



3) Górny koniec prawej kości goleniowej. 



4) Część środkowa kości goleniowej, 



5) Prawa kość skokowa (tarso-metatarsus), 



6) I falanga palca III lub V uszkodzona. 



7) I » » IV 



8) Dolny koniec prawej kości ramieniowej, 



9) Fragment bardzo dużej kości ramieniowej, z ułamanemi częściami stawowemi. 

 Pierwsze siedm kości znamionują się tym samym stanem zachowania, posiadają tę 



samą barwę i być może, że prócz kości goleniowej, pod 4) wymienionej, należą do jednego 

 i tego samego osobnika. Szczątki 8) i 9) wyróżniają się zaś od wszystkich innych kości swą 

 barwą jasno - czekoladową i pochodzą z dwóch różnych wielkością osobników a być może 

 i gatunków. 



Szczegółowy opis poszczególnych kości uważam za zbędny, a to z tego powodu, iż one 

 odpowiadają osteologicznymi stosunkami zupełnie kościom dzisiejszych żab, a szczupła ich ilość 

 nie pozwala na przeprowadzenie gruntowniejszych i obszerniejszych studyów. W ogóle osteolo- 

 giczna strona poszczególnych gatunków płazów bezogonowych, nie jest jeszcze oparta na zbyt 

 silnych podstawach, podczas gdy stosunki ukształtowania kości, zwłaszcza kręgosłupa i odnóż, 

 są bardziej do siebie zbliżone i bardziej podobne wśród różnych gatunków tej grupy, aniżeli 

 w innej gromadzie kręgowców, np. ssaków. Stąd też, o ile nie ma się do czynienia z całkowitymi 

 szkieletami, a zwłaszcza z czaszkami i trudno zresztą przechowującym się mostkiem, o tyle 

 postawienie pewnej dyagnozy co do gatunku z jednej zachowanej kości natrafia na zbyt wiel- 

 kie trudności. I tak np. wśród kości, jakie w wykopaliskach ze Staruni się zachowały, naj- 

 lepiej utrzymała się jedna tylko kość goleniowa. Nie ulega żadnej wątpliwości, że jest to kość 

 goleniowa żaby jadalnej (Rana esculenta), albo żaby trawnej (Bana temporaria) , 

 ale do którego z obu tych gatunków należy, tego na podstawie stosunków osteologicznych 

 z tak szczupłego materyału i w tym stanie znajomości dzisiejszych gatunków żab pod wzglę- 

 dem osteologicznym z całą pewnością orzec nie można. To też i dziś jeszcze można powtó- 

 rzyć słowa Nehringa x ), któremi w swem dziele określa stosunki panujące w dyluwium ze 

 względu na faunę płazów bezogonowych: »Amphibienreste kommen in den Ablagerungen der 

 mitteleuropaeischen Steppenzeit nicht selten vor und zwar handelt es sich hauptsachlich urn 

 Reste von Froschen (Rana), Króten (Bufo) und Knoblauchskróten (Belobates). Die Arten 

 von Bana und Bufo sind schwer oder kaum mit Sicherheit zu bestimmen, doch handelt 

 es sich wahrscheinlich um Bana esculenta (incl. der var. ridibunda), B. temporaria, 

 R. arvalis. Bufo mdgaris und B. viridis. Die Belobates -Reste scheinen mit dem heu- 

 tigen Belobates fuscus identisch zu sein. Letztere Art ist heutzutage in den subarktischen 

 Steppen Russlands weit verbreitet«. 



Słowa te brzmią tern dziwniej, że, jak sam Nehring powiada, szczątki fauny płazów 

 bynajmniej nie są rzadkie w dyluwium a mimo to nie wywołały dotąd potrzeby takiego opra- 

 cowania, by podobnie jak dyluwialne ssaki, można było i płazy oznaczać z pojedynczych 



J ) Nehring A. »Tundren und Steppen*, Berlin 1890, str. 211. 



