846 — 



Pomiary kości udowej (w mm): 











Starunia 



Asio otus 



Strix flammea 





56-5 



10-5 



7-5 



9-5 

 8 



4-5 

 4-5 



34-5 



5 

 6-5 



54-5 



9-5 



4-5 

 4-4-5 



- 1 ) 



54-5 

 11 

 5-5 

 11 

 105 

 5 

 45 



31-5 



6-5 



8 









Odległość wierzchołka trójkątnego spłaszczenia na 

 dolnym końcu, od najwyższego punktu krę- 





od długości uda sowy uszatej ze zbioru Zakładu Auat. Por., wszystkie inne pomiary, o ile 

 się one na okazie zmontowanym wykonać dały, zgadzają się ze sobą. 



Do rodzaju Asio należą dwa gatunki: sowa u sza ta (Asio ottis h.) i sowa błotna 

 (Asio accipitrinus Pall. = Otus brachuotus Gmel.). Obie te sowy prawie nie różnią się 

 wielkością od siebie. Niestety Zakład Anat. Por. nie posiada szkieletu sowy błotnej, nie mo- 

 głem przeto dokonać bezpośredniego porównania. Natomiast zgadza się kość ta zupełnie z ce- 

 chami kości udowej sowy uszatej (Asio otus L.) tak, że jeżeli między tymi dwoma ga- 

 tunkami rodzaju Asio zachodzą jakieś różnice, to przynależność kości kopalnej do gatunku 

 Asio otus L. nie ulegałaby żadnej kwestyi. 



Pójdźmy jednak i w tym wypadku za metodą poprzednią i rozpatrzmy rzecz w spo- 

 sób ekologiczny. Odnośnie do geograficznego rozmieszczenia i sposobu życia współcześnie ży- 

 jących gatunków rodzaju Asio L., podaje Naumann w swem wielkiem dziele o ptakach 2 ) 

 w t. V, na stronie 55 i 59 następujące szczegóły: 



Sowa uszata żyje w całej Europie, półn. Afryce i Azyi, sięgając na północ w Skandy- 

 nawii po 63° pn. szer. a na Uralu po 59°. Zamieszkuje »lasy bez względu na to, czy w gó- 

 rach czy w dolinach, o ile tylko nie są zbyt świetliste*. A dalej: »Jest to jej zupełnie obo- 

 jętnem, czy to las szpilkowy czy liściasty «. 



Sowa błotna występuje na większej jeszcze przestrzeni niż poprzednia. Spotyka się ją 

 od morza podbiegunowego półn. (70° pn. szer.) aż po Sudan w Afryce i od zach. Europy 

 aż po Chiny i Japonię. »Jest ona pospolitą w półn. Europie, szczególnie w okolicach bagni- 

 stych, które mają mało drzew, lub są całkiem ich pozbawione. Przedkłada nizko położone 

 wilgotne pola, łąki i bagna nad okolice wysokie i suche a nie spotyka się jej ani w górach 

 ani w gęstym lesie «. 



') Braki w tej rubryce dowodzą, iż nie wszystkie pomiary były możliwe, a to z powodu zmon- 

 towania okazu. 



2 ) Naumann. Naturgeschichte der Yogel Mitteleuropas. T. V. Gera-Untermhaus (bez daty). 



