— 347 — 



Powyższe rozpatrywanie przechyla się zatem bardziej na stronę sowy błotnej, podczas 

 gdy samo porównanie kości, naturalnie o ile zachodzą jakieś różnice między błotną a uszatą 

 sową, na rzecz sowy uszatej. Pewnem pozostaje jednak to, że ta kość udowa należy tylko 

 do sowy z rodzaju Asio. 



Odnośnie do występywania i znachodzenia sów w dyluwium polskiem wymienić tu 

 należy przedewszystkiem szczątki, które znalazł Roth w jaskini w Nowej Górze, położonej 

 w Tatrach Wysokich, a które Nehring zaliczył do Strix sp. (brachyotus ?) i Strix sp. 

 (nyctea ?■). Otóż co się tyczy pierwszej, to zauważyć należy, że wysokość położenia tej ja- 

 skini (2000 m. n. p. m.) przemawia w myśl tak znakomitego znawcy ptaków, jakim jest 

 Naumann, raczej za sową uszatą a nie błotną. Drugą wzmiankę o kopalnych sowach spoty- 

 kamy w pracy Roemera r ), który znalazł w jednej z jaskiń Ojcowskich, zwanej Kozarnią, kość 

 śródstopia (metatarstis) sowy, przynależną według Liebego do puszczyka (Syrnium 

 aluco Boie.). Jest to prawdopodobnie wszystko, co o sowach z polskiego dyluwium wiemy, 

 a zdaje się, że wogóle nie często napotyka się wśród dyluwialnych wykopalisk na szczątki 

 tych ptaków, skoro np. Nehring w swem dziele: »Tundren und Steppen«, zupełnie o so- 

 wach nie wspomina. 



Drugą kostką ptasią, w Staruni znalezioną, jest kość dłoniowa druga prawa (meła- 

 carpus II dexter), która jest jednak tak bardzo uszkodzona, że nie pozwala na bliższe 

 oznaczenie jej systematycznej przynależności. Sądząc z ogólnego pokroju zachowanej części, 

 należałaby ta kość do ptaka o kościach długich, smukłych i cienkich, takicb właśnie, jakie 

 posiadają ptaki z rodziny brodze ów. 



III. Gromada: Ssaki (Mammalia). 



Pozostają nam wreszcie kości ssaków. Do rąk moich doszły wogóle 4 ułamki: jeden 

 pochodzący z kończyny przedniej i o ułamki żeber. Z tych ostatnich dwa należały do siebie, 

 tak, że po ich zmontowaniu pozostały wogóle tylko trzy ułamki: dwa z żeber i jeden z koń- 

 czyny przedniej. 



Zacznijmy od fragmentu kości, pochodzącej z odnóża przedniego, a mianowicie dolnej 

 części kości przedramieniowej zwierzęcia z grupy parzystokopytnych, jak o tern świadczy 

 ogólny kształt powierzchni stawowych, służących do zestawienia tej kości z pierwszym szere- 

 giem kostek nadgarstka, tudzież całkowity zrost dolnej części kości łokciowej z promieniową. 



Dokładne porównanie wspomnianych powierzchni stawowych, stopień i jakość wykształ- 

 cenia wyrostka (processtis styloideus), przemawia za przynależnością tej kości do oso- 

 bnika z rodziny Cervidae, a jej wielkość, przenosząca rozmiary takiejże kości łosia, najwię- 

 kszego przedstawiciela dzisiejszego tej rodziny, tudzież właściwe jej znamiona, zwracają naszą 

 uwagę na największy gatunek rodziny Cermdae w dyluwium, t. j. na jelenia olbrzy- 

 miego (Ceruus euryceros Aldr.). Rzeczywiście, porównawszy stosunki ostcologiczne tego 

 ułamka z opisami kości przedramieniowej jelenia olbrzymiego, a co ważniejsze bezpośrednio 

 z kością przedramieniową tegoż zwierzęcia, znajdującego się w ces. Muzeum przyrodniczem 

 w Wiedniu, przyszedłem do przekonania, iż ułamek ten należy istotnie do jelenia olbrzy- 

 miego. W ten sposób uzyskujemy nowy punkt w rozmieszczeniu geograficznem tegoż zwie- 



x ) Roemer F. Die Knochenhóhlen von Ojców in Polen. Palaeontographica. T. XXIX. 1882. 



