— 348 — 



izęcia w okresie dyluwialnym na ziemiach Polski, który uzupełnia nasze wiadomości w tym 

 kierunku i dozwala na bardzie] ścisłe określenie granic jego rozmieszczenia l ). 



Zamiast drobiazgowego opisu tej kości dodaję fotografię, jedną przedstawiającą fragment 

 od przodu (tab. LXVII, ryc. 2), drugą od strony powierzchni stawowych (tab. LXVII, ryc. 3). 



Pozostałyby nam zatem jeszcze do omówienia wspomniane 2 fragmenty żeber, które 

 zachowały się jednak w tak niekorzystnym stanie, iż oznaczenie ich bliższe staje się wręcz 

 niemożliwem. Oba te kawałki pochodzą ze środkowej części żeber, z których jeden mniejszy 

 o przekroju prawie owalnym, przypomina stosunki środkowej części jednego z tylnych żeber 

 konia, drugi natomiast zwierzęcia, najprawdopodobniej z rodziny Ceroidae. Pierwszy fragment 

 odpowiadałby nawet swą pierwotną, t. j. uzupełnioną wielkością zwierzęciu tego wzrostu, co 

 koń, drugi zaś zwierzęciu tej wielkości, co dzisiejsza sarna (Cermis capreolus). Są one 

 jednak tak małymi ułamkami, że nie można rozpoznać dalszego przebiegu zaznaczonych na 

 nich linii, wgłębień i t. p. Dlatego nie ma się co dłużej nad niemi zatrzymywać, stwierdzając 

 to tylko, iż nie należą te kości także do żadnego ze znalezionych w Staruni większych ssa- 

 ków (jak mamut, nosorożec, jeleń olbrzymi), ani też do takich jak dzik, daniel i t. p., i że 

 zajmują pomiędzy niemi co do wielkości miejsce pośrednie. 



Już po odesłaniu poprzedniej części manuskryptu znalazłem, za mojej ostatniej bytności 

 w Muzeum im. Dzieduszyckich we Lwowie, wśród szczątków ze Staruni pochodzących, parę 

 innych jeszcze ułamków, które należało wraz z opisanemi już powyżej kośćmi uwzględnić 

 i opracować. Jedne z nich wydobyte zostały wraz z całym wogóle materyałem w tym czasie, 

 kiedy wydobywano mamuta i nosorożca ze szybu, inne dopiero w cztery lata później, a mia- 

 nowicie w listopadzie 1911 r. W tym to czasie bowiem podjęto staraniem i kosztem Pol. 

 Tow. im. Kopernika na nowo roboty w Staruni celem dalszego poszukiwania zarówno za 

 niewydobytą jeszcze resztą ciała mamuta i nosorożca, jak i za innymi szczątkami roślin 

 i zwierząt, których obecności kazało się spodziewać pierwsze odkrycie. 



Poszukiwaniami temi kierował Dr. W. Rogala, doc. geol. Uniw. lwowskiego, który na 

 moje zapytanie, czy ułamki przez niego, czy też w jego obecności wydobyte, pochodzą z tej 

 samej warstwy, w której znaleziono poprzednio nosorożca i mamuta, odpowiedział twierdząco. 

 Jest to z tego względu ważne, że po pierwsze ułamki te, nader zresztą nieliczne, dodają znowu 

 nową formę do liczby znalezionych tamże kręgowców, a powtóre dlatego, że możnaby może 

 mieć pewne wątpliwości co do równoczesności ułamków tych ze wszystkiemi poprzedniemi 

 wykopaliskami z tego powodu, iż barwą swoją nie zgadzają się z kośćmi innemi. Są one 

 bowiem jasno bronzowe, barwy mlecznej czekolady, podczas gdy pierwsze są albo całkiem 

 czarne, albo barwy palonej kawy. Oświadczenie jednak Dra W. Rogali, tudzież ta okoliczność, że 

 jak wyżej .już wspomniałem, wśród kostek znalazły się również kości o tych dwu barwach, 

 choć współcześnie znalezione zostały, usuwa zupełnie wyrażoną wątpliwość. Zajmiemy się 

 więc tymi ułamkami, uzupełniając pierwszą część tej pracy i to w ten sposób, iż przede- 

 wszystkiem uwzględnimy szczątki, znalezione przy pierwszych poszukiwaniach, a następnie 

 dopiero te. które wydobyto w obecności Dra W. Rogali. Dodać jednak muszę, iż powtórne poszu- 

 kiwania, podjęte w listopadzie 1911 r., nie mogły spełnić nadziei uzyskania reszty przechowa- 



») Dr. E. Kiernik. Cervus euryceros. Kosmos, T. XXXVI i XXXVII. Lwów 1911, 1912. 



