370 — 



różnych skorupek, wręczyłem je dla zbadania i oznaczenia p. A. Żmudzie, asystentowi Za- 

 kładu Botanicznego, który z wszelką gotowością zadania tego dokonał, za co mu na tern 

 miejscu najserdeczniej dziękuję. 



Według oznaczeń p. A. Żmudy zawiera żołądek: 1) pyłek i drobne kawałeczki roślinne 

 prawie całkiem już strawione lub roztarte i nie dające się przez to bliżej oznaczyć; 2) ka- 

 wałeczki (tab. LXVI, ryc. 6. A) skorup pestki czereśni dzikiej (Prunus avium); jedne 

 kawałeczki pochodzą z okolic krawędzi pestek, drugie z ich powierzchni; niektóre z nich 

 są dość duże, 3 mm długie lub nawet i dłuższe; 3) nasiona czereśni pozbawione już sko- 

 rupy, lecz zachowane bardzo dobrze i nawet wcale jeszcze nienadtrawione (tab. LXVI, 



ryc. 6. B). Niektóre z tych nasion są tak dobrze 

 zachowane, że można nawet na nich dostrzedz szcząt- 

 kowe pędy i korzonki, liścienie zaś dają się zupełnie 

 łatwo preparować i rozkładać igiełkami w glicerynie. 

 Porównując resztki tę ze skorupkami i nasionami roz- 

 maitych dziś jeszcze dziko rosnących gatunków tej 

 rodziny, jak czeremchy (Prunus paclus), wiśni (Pru- 

 nus cerasus) i Prunus chamaecerasus, przyszedł 

 p. A. Żmuda do przekonania, że mogą one należeć je- 

 dynie do resztek gatunku trześni, t. j. czereśni dzikiej 

 (Prunus amumj i są zupełnie identyczne z jej nasio- 

 nami. Prof. M. Raciborski, który zbadał resztki roślinne, 

 wydobyte w Staruni obok nosorożca, mamuta i roz- 

 patrywanego przez nas ptaka, oświadczył mi ustnie, 

 że i on znalazł liście i gałęzie czereśni, samych jednak 

 pestek nie widział. Dodał przytem, że w innych pokła- 

 dach czwartorzędnych Galicyi, odpowiadających wie- 

 kiem staruńskim, a nawet w okolicach poblizkich Sta- 

 runi, znajdywał wielką ilość pestek czereśni dzikiej 

 (Prunus amum). Zaznaczył nadto, że rośliny zna- 

 lezione w ile pleistoceńskim Staruni są zupełnie identyczne z roślinami dziś jeszcze dziko 

 rosnącemi w tych samych okolicach, co mogłoby służyć za dowód, że klimat czwarto- 

 rzędowej epoki, do której odnieść należy zatonięcie opisywanego ptaka w ropie, nie różnił się 

 prawie niczem od dzisiaj tam panującego. Szczątki pestek czereśni, posiadających, jak wia- 

 domo, bardzo twarde skorupy, oraz zupełny brak jakichkolwiekbądź resztek owadów, po- 

 zwalają przypuszczać, że ptak, który te resztki miał w żołądku, odznaczał się nadzwyczaj 

 silną budową dzioba i mięśni aparatu szczękowego. Ptak ten odpowiadałby więc najbardziej 

 dzisiejszemu gatunkowi z rodziny łuszczaków, a mianowicie grubodzióbowi (Coccothraustes 

 coccothraustes L.), żyjącemu obecnie na ziemiach Polski wprawdzie we wszystkich okoli- 

 cach, ale zazwyczaj nie w wielkiej ilości. Naumann x ) wspomina, że w żołądku grubodzióba 

 zawsze znajdują się kawałki skorup pestek wiśni, czereśni lub innych bardzo twardych 



ł. 



*) Naumann. Naturgeschichte der Vogel Mitteleuropas. T. III. Gera-Untermhaus 1905. He- 

 rausgegeben von Dr. Hennicke. Str. 270. 



