SX VOORREDE. 



Toen de Nederlandsche regeering bij hare besluiten van 24 Augustus 1828 ea 

 30 Juni 1848 den meridiaan van 141° O. L. tot de oostergrens liarer Oost-Indische 

 bezittingen verklaarde en daardoor als met één pennestreek de geheele westerhelft van 

 Nieuw-Guinea bij Neerlandsch-Indië inlijfde, nam zij tegenover de beschaafde wereld de 

 verplichting op zich, dit uitgestrekt gebied wetenschappelijk te onderzoeken en daar, 

 voorzoover dit onder zulk woeste volkstammen mogelijk is , orde en recht te handhaven. 

 Een taak van grooten omvang, te groot misschien voor de hulpmiddelen, waarover men 

 bij het nemen dier besluiten beschikken kon , onvoorzichtig veellicht , nu alle deskundigen 

 met een koel hoofd en bezadigd oordeel hoe langer hoe meer moeten erkennen, dat 

 Nieuw-Guinea met zijne dunne bevolking en ongezond klimaat geen geschikt terrein is 

 tot vestiging van Europeesche koloniën, waarvan met eenigen grond na zeker tijdsverloop 

 belangrijke handelsvoordeelen te wachten zijn. Toch lag het nemen dier besluiten als 

 van zelf op den weg van Nederland. Als beheerscher der Molukken en suzerein over 

 Tidore, van waaruit sedert eeuwen een geregeld handelsverkeer met de westelijke helft 

 van Nieuw-Guinea bestaat, was het in de eerste plaats geroepen, dien handel te be- 

 schermen en kon het met minder kosten en geringer krachtsverspilling dan eenige andere 

 koloniale mogendheid die taak op zich nemen. Eveneens zal Groot-Brittanje , nu er een 

 handelsverkeer tusschen Oost- Australië en Nieuw- Guinea's Zuidkust begint te ontstaan, 

 vroeger of later diezelfde kostbare beschavingstaak voor de oosterhelft van Nieuw-Guinea 

 moeten aanvaarden. Waar het Nederlandsch gedeelte van Nieuw-Guinea alleen reeds 

 minstens tweemaal grooter is dan geheel Java , kan het niet bevreemden , dat het weten- 

 schappelijk onderzoek van dit omvangrijk gebied nog lang niet volbracht is, vooral 

 wanneer men bedenkt, dat een vluchtige opname der kustlijn in betrekkelijk korten tijd 

 te doen is , maar dat , zooals reeds boven gezegd werd , de eigenlijke kennis van land 

 en volk slechts schrede voor schrede kan verkregen worden, door achtereenvolgens de 

 verschillende kuststreken te onderzoeken en , waar zulks mogelijk is , in het binnenland 

 doortedringen. 'Verre tochten naar het centrale gedeelte van Nieuw-Guinea, waar zooals 

 men uit zee zien kan , de bergtoppen voortdurend met sneeuw bedekt zijn , zullen hoogst 

 ■waarschijnlijk nog lang tot de vrome wenschen behooren, behalve voor zulke fictieve 

 reizigers als de Engelsche kapitein Lawson. Daar in het Nederlandsch gedeelte van 

 Nieuw-Guinea nog zoo ontzettend veel te onderzoeken valt , kunnen wij het slechts toe- 

 juichen, dat natuuronderzoekers uit het buitenland geheel uit eigen beweging tot die 

 .^rootsche taak medewerken. Nu dit in de laatste jaren meer dan vroeger geschiedt. 



