39 



te maken, daar onze sloep ongeschikt was, menschen of goederen bij onstuimige zee 

 te vervoeren. Gelukkig dat wind en weer gunstig bleven , anders zonde ons arm scboenertje 

 binnen weinige uren mt elkander geslagen zijn en hadden wij allen op het onverwachtst 

 ons graf in de golven gevonden. 



Omstreeks acht uur kwamen er twee Papoesche prauwen tot hulp opdagen en begaf 

 ik mij, het noodzakelijkste medenemende, aan wal, waar ik te Roemsaro mijn intrek 

 nam. Laat in den namiddag kwam ook mijn assistent met de jagers aan wal, en bracht 

 nog eenige bagage mede. Te oordeelen naar de ongunstige berichten, die hij mij mede- 

 deelde, hield ik de Fearnot voor verloren, doch werd den anderen morgen aangenaam 

 verrast, toen ik den schoener nog steeds boven water zag Eenige uren later zond de 

 gezagvoerder mij de boodschap , dat het vaartuig weder vlot was , maar slechts door 

 aanhoudend pompen en hoozen kon lens gehouden worden, terwijl het een anker verloren 

 had. Den volgenden dag zoude hij trachten, langs eene hem door de iaboorliagen aan 

 te wijzen geul binnen het rif te komen , om daar het schip te herstellen. In gespannen 

 verwachting zagen wij dan ook den schoener den lO'^^'i' kort na zonsopgang de zeilen bij- 

 zetten en oploeven, doch daar hij niet kon opwerken tegen stroom en wind, die weder 

 duchtig iiit het noorden begon te waaien, bleek het weldra, dat het schip, in plaats 

 van naderbij te komen, meer en meer afdreef. Met zonsondergang verdween het ten 

 langen laatste aan de zuiderkim, ons in een onaangenamen en vrij neteligen toestand 

 achterlatende. Voor lijfsgevaar behoefden wij wel is waar niet te vreezen, want de 

 dorpelingen, met name de Singadji, waren hoogst gedienstig en voorkomend, maar er 

 bestonden andere redenen, die mij de toekomst juist niet blijmoedig deden te gemoet 

 zien. In de eerste plaats wist ik niet, waarheen mijn vaartuig verzeild zou geraken, of 

 het nog ia staat was, zee te kunnen bouwen en zoo ja, wanneer het weder kon terug 

 komen, om ons aan boord te nemen In de tweede plaats had ik slechts een klein 

 gedeelte mijner bagage bij mij en voor hoogstens twintig dagen levensmiddelen voor mij 

 en mijn personeel. Voeg daarbij het vooruitzicht , een dertigtal dagen of meer te moeten 

 slijten in eene wildernis , die wel is waar een tropisch paradijs , maar voor een Europeaan 

 volstrekt geen aaidokkelijk verblijf kon heeten , en de onzekerheid , op welke wijze wij van het 

 eUand af zouden komen. Ziedaar onzen waarlijk niet benijdenswaardigen toestand. 



De kust rijst hier van het strand af een vijftigtal voet loodrecht omhoog j vlak 

 aan den bovenrand dezer stedte ligt het dorpje Roemsaro. Een loods, gelijk met den 

 grond , zonder omwanding , met dunne , onordelijk naast elkander liggende boomstammen 

 en takken bevloerd, werd mij tot logies aangewezen, terwijl mijn volk hier en daar bij 

 de bewoners onder dak kwam. Spoedig was deze loods voorzien van eene vrij doorluchtige 

 omwandiag van oude zeilen en matten, terwijl gelijktijdig het dak hersteld werd. Zoo 

 kon ik nog denzelfden dag mijne geïmproviseerde huizing betrekken, waarin ik genood- 

 zaakt was een twintigtal dagen door te brengen. Schrale kost , brak drinkwater , aanhou- 



