40 



dende regenbuien (ik noteerde 21 regendagen voor de maand Februari) , steeds vochtig 

 beddegoed en klamme kleeren, een dak, dat zonder opbouden lekte, half door zeewater 

 bedorven rijst en tot overmaat van ramp als logeergasten eene menigte lastige insecten 

 maakten ons verblijf tot eene hel, waarop Dante's: „Lasciate ogni speranza" volkomen 

 van toepassing zoude geweest zijn. Onder deze insecten speelden kolossale spinnen 

 (Epeira) , pissebedden [Asellus] en eene soort van aardmijten eene hoofdrol , welke laatste 

 onder en tusschen het bevloeringshout gezeten , zich reeds den tweeden dag in de kleeren 

 en op het bloote lijf genesteld hadden, met geene mogelijkheid te verdrijven waren en 

 door hunne beten een ondragelijken jeuk veroorzaakten. De welwillende lezer vergeve 

 m^ij deze uitweiding, eensdeels omdat ze in verband met het verhaal mij als ware het 

 ondanks mij zelven uit de pen is gevloeid , anderdeels omdat ik wilde aantoonen , aan 

 hoeveel gevaren en ongemakken een reizend natuuronderzoeker in deze gewesten bloot 

 staat. Al had ik ook slechts een gering gedeelte mijner bagage bij mij , toch liet ik 

 den tijd niet nutteloos verloren gaan, maar bleef op kleinere schaal doorgaan met jagen 

 en verzamelen. En mijne moeite bleef niet onbeloond. Want het was hier, dat ik den 

 Astur Novae Hollandiae , de Caloenas Nicobarica en exemplaren van de Nasiterna pygmaea 

 verkreeg. 



Nadat ik reeds de hoop had opgegeven , dat ik de reis met de Fearnot zou kunnen 

 voortzetten en maatregelen beraamd had voor de terugreis naar Dorei^ werd ik den 

 Istea Maart alleraangenaamst verrast door de onverwachte komst van den gezagvoerder, 

 die mij omtrent zijn wedervaren het volgende mededeelde. Bespeureade, dat hij de 

 geul in het rif niet halen koa, schoot er voor hem niets anders over, dan voor deu 

 wind weg en op zinken af te verzeilen naar het beneden den wind gelegen eiland 

 Roon. Terstond na zijne aankomst aldaar was hij gaan repareren, zoo goed en zoo 

 kivaad als dit kon; na tsvaalf dagen daarmede gereed, had hij den 24sten J^et 

 anker doen lichten en was tot voorbij den Hoek Woerangswari onder de vaste kust 

 opwerkende den laatsten Februari bij Manim weder ten anker gekomen. Ten laatste zeide 

 hij mij , dat het vaartuig wel is waar nog zwaar lek , doch evenwel geschikt was , 

 om de reis voort te zetten. Verblijdender bericht had ik op dit oogenblik niet kunnen 

 ontvangen en zonder di-alen ging ik aan het inpakken. Intusschen kwam ook de 

 Korano opdagen en bracht eene groote prauw mede, die hij ter mijner beschikking stelde. 

 Gaarne maakte ik daarvan gebruik en scheepte mij in den voormiddag van den 

 2dea Maart in, om vier uur later weder aau boord der Fearnot te zijn. Dewijl mijn 

 eerstvolgend bezoek de Schouten-Eilanden gold, wilde ik om de noord van Mefoor der- 

 waarts koers nemen , ten einde niet beneden 's winds te geraken. Daar dit echter bij de 

 nog steeds flink doorstaande noorderbries ondoenlijk was, moest ik op verandering van 

 wind wachten en tegen wil en dank nog een achttal dagen voor Manim blijven liggen. 



