45 



kleine onbewoonde eilanden Mofiak ('t Heuveltjes Eylandt bij Weyland, door d'Urville 

 la Grande Pro\'idence gebeeten) en Meskaroer, dat op de kaarten der Circe Danger 

 genoemd wordt. ') 



Op grond der door mij ingewonnen bericbten stel ik bet bevolkingscijfer der groep 

 op 7000 zielen, waarvan 4000 op Biak komen. Ook de bewoners dezer eilanden bebooren 

 tot den Mefoorscben stam en verscbillen in taal, zeden en gewoonten niet van de Doreijers. 

 Daar zij weinig met bandelaren in aanraking komen, zijn zij in een meer primitieven 

 toestand gebleven en staan in geen bijzonder goeden reuk. Vooral de Biakkers werden 

 mij te Ternate reeds als hoogst wreedaardig en woest afgescbilderd en de Radja van 

 Korrido ried mij zelfs af, mijne jagers naar Biak te zenden, zooals ik aanvankelijk voor- 

 nemens was. Dikwijls kregen wij Biaksche prauwen langs boord, geladen met tripang, 

 scbildpad en sago en telkens trof mij het woeste uiterlijk der opvarenden. Ook te Korrido 

 was ik genoodzaakt , water in mijn wijn te doen , niettegenstaande ik voorzien was van een 

 open aanbevelingsbrief des Sultans aan alle hoofden van dit gedeelte van Nieuw-Guinea, 

 en tweemaal moest ik tot ernstige bedreigingen overgaan. Daar de bewoners handels- 

 artikelen van geringe gehalte tegen hooge prijzen te koop aanboden , weigerde de gezag- 

 Toerder natuiirlijk er iets van te koopen. Hierover gebelgd, versperden eenige kwaad- 

 "willigen uit Gabau de monding van het riviertje Workmani , waaruit vrij dagelijks drink- 

 water gingen halen, terwijl mijne jagers op zekeren dag met de boodschap aan boord 

 kwamen , dat men bun verboden had , op den grond van Oemassir te gaan schieten en dat 

 er voetangels geplant waren, om zulks tegen te gaan. Zonder dralen liet ik daarop aan 

 de bewoners der beide dorpen weten, dat de versperring nog denzelfden dag moest op- 

 geruimd worden en dat ik wraak zoude nemen, wanneer aan mijn volk iets door bun 

 toedoen mocht overkomen. Door het lossen van eenige zware schoten uit mijne eenponders , 

 -waarvan ik er ^der aan boord had, zette ik tevens kracht bij aan deze bedreiging. 

 Hierdoor bereikte ik wel is waar mijn doel, doch sedert bleef de verhouding tot de 

 bevolking gespannen en hield de handel geheel op. Bij wijze van voorzorg bleven in- 

 tusschen de kanonnen als ultima ratio met scherp geladen. 



Allerlastigst is overigens bet drijven van handel met dit volk en er wordt een 

 onuitputtelijke mate van geduld toe vereischt. Zoo brengt bij voorbeeld een kano met een 

 tiental opvarenden (waaronder dikwerf kinderen van twee en drie jaar) een mand ti'ipang 

 aan van twintig pond gewicht en eene plaatselijke waarde van ± een halven gulden. 

 Als de koopwaar op bet dek gebracht is , doet de eigenaar een eisch , dien wij vooronder- 

 stellen zullen, dat niet overdreven is — een zeldzaam geval — en dus door den han- 



•) Le Maire, die tusschen Schouten-Eiland en Mofiak doorzeilde, vermeldt dit laatste in het aan 

 hem toegeschreven journaal, zonder er een naam aan te geven. Dampier, die in den nacht bijna op Mofiak 

 ■n'as vastgeraakt, noemde het Great-Providence, terwijl Meskaroer op zijne kaart Little-Providence heet. 

 Welke zeevaarder dit laatste in Danger herdoopte, is mij vooralsnog onbekend. R. A. 



