63 



de aan den grond vastzittende prauw verlaten. Vervolgens bracht een onder de schaduw 

 Tan middelmatig hoog geboomte heenslingerend voetpad ons naar de schamele woniag 

 van den zendeling Woelders. 



Met ongeveinsde hartelijkheid werd ik door dezen en zijne echtgenoote (eene Friezin) 

 ontvangen en mocht een alleraangenaamsten dag in hun bijzijn doorbrengen. Het tijdelijke, 

 uit lichte materialen ruw samengestelde woonhuis ligt op den linkeroever der rivier aan 

 den voet van een omstreeks tachtig voet hoogen heuvel en is door een tuin omringd , waaruit 

 de naarstige bezitter nu reeds \Tuchten plukt. Hoog bosch omsluit deze vriendelijke, in 

 de wildernis als verscholen liggende landhoeve. Ruim een uur rivieropwaarts ligt het 

 kleine Arfaksche dorp Andai, dat echter binnen kort nabij de zendelingswoning zal 

 worden verplaatst. Van den top des heuvels heeft men een schilderachtig uitzicht op de 

 omliggende streek. Een uitgestrekt bergachtig landschap , in alle schakeeringen van groen 

 prijkend, lag aan onze voeten. Laag drijvende wolken hingen als een gordijn langs de 

 helling der voorbergen van den trotschen Arfak, die nu eens geheel aan den blik onttrek- 

 kende, dan weder enkele partijen ontsluierende, zonder dat evenwel de omtrekken der 

 Ijij afwisseling in licht en schaduw gedompelde bergruggen in hun geheel konden 

 overzien worden. Zelfs iiit het lage hout rezen dunne wolkenskiiers op , die even plotseliug 

 verdwenen, als ze opkwamen. Op den tuin met zijne vreedzame huizinge neerziende, zag 

 ik met genoegen eene uit het keukengebouw opstijgende lichtblauwe rookzuil , die te 

 kennen gaf, dat de \touw des huizes bezig was , eene eenvoudige kost voor hare hongerige 

 gasten klaar te maken. De op korten afstand, als een zilveren lint langs de woning 

 stroomende rivier, die juist uit het bosch getreden, weldra weder onder het donkere 

 bladergewelf des wouds verdwijnt, verhoogde de schoonheid van dit landschap. 



Behalve een tiental schoolkinderen vond ik bij Woelders eenige Arfakkers, waar- 

 onder ook het dorpshoofd. Op den eersten aanblik verried hun uiterlijk een van de 

 strandbewoners aanmerkelijk verschillend volk. Het hoofd , een flinke stevige man, vertelde 

 mij al keuvelende, dat hij bevriend was met den vijf dagreizen verder in het binnenland 

 wonenden stam van Hattam. Op mijne vraag, of hij genegen was, mij op een tocht 

 derwaarts te verzeilen en tevens het daarvoor benoodigde getal dragers te leveren , mocht 

 ik een toestemmend antwoord ontvangen. Daardoor kwam in eens de gedachte bij mij 

 op, van deze gunstige gelegenheid gebruik te maken en in het volgende jaar dien tocht 

 ten uitvoer te brengen. 



Mijne jagers hadden intusschen niet stil gezeten, zoodat ik de verzameling met 

 menig belangrijk voorwerp verrijkt vond, waaronder drie fraaie exemplaren van den 

 Epimachus magnificus , van welken prachtigen glanshop de door inboorlingen bereide huiden 

 op verre na geen begrip geven. 



Na een hartelijk afscheid van onzen vriendelijken gastheer en zijne echtgenoote 

 keerde ik naar Dorei terug ten hoogste voldaan over dit uitstapje. Daar ik 



