76 



"bries, die ons tot hier gebracht had, wakkerde hand over hand aan en zweepte de on 

 Etuimige zee tot hooge golven op. Alles voorspelde een naderenden storm , die ook niet 

 lang op zich liet wachten. Een uur na zonsondergang brak hij in volle woede los en 

 deed de kokende golven tot bergen rijzen, die eene strooming van twaalf mijl in het 

 etmaal met kracht westwaarts tegen den wind instuwde. Geen land was meer te 

 zienj wij wisten niet, waar wij waren, en stuurden noordoost op, om van de kust vrij 

 te komen. Met uitzondering van den kluiver waren alle zeilen geborgen, doch het 

 vaartuig kraakte in al zijne deelen, rolde uit den eenen afgrond in den anderen en 

 telkens, wanneer het op zij viel, schenen de masten, evenals ontwortelde boomen, in 

 zee te zullen storten. Omstreeks middernacht verplaatste zich bij een bijzonder zwaren 

 overhaal een gedeelte der lading, waardoor het scheepje omsloeg en niet meer oprees. 

 Nvi was er „periculum in mora." Met vereende krachten werd zoo spoedig mogelijk de 

 lading weder op hare plaats gebracht en na een half iiur werkens, zagen wij met 

 blijdschap, dat het vaartuig zich weder oprichtte. Het gevaar van den wissen onder- 

 gang, die ons bedreigd had, was voor het oogenblik ge^^eken; onze wanhopige strijd 

 met de ontkluisterde natuurkrachten was echter daarmede niet ten einde en nog volgden 

 er eenige bange uren , die met onuitwischbare trekken in mijn geheiigen gegrift staan. 

 Eerst in den morgen van den 17'''=" Februari kwam de natuur weder tot bedaren en 

 konden wij verkennen, dat wij ons een mijl of acht benoorden deu Hoek !Momori 

 bevonden. !Met flauwe koelte zuidwest opwerkende, kwamen wij eindelijk den 18''™ ter 

 reede van Dorei en lieten het anker voor het dorp Mansinam vallen. Reeds daags daarna 

 verliet ik het vaartuig en vertrok naar Andai, waar ik door de familie Woelders met 

 de meeste gulheid werd ontvangen. 



Zeker is het voor iemand, die geen zeeman van beroep is, een waar genot en 

 gevoelt men zich als ware het herboren, wanneer men na het gedurig wisselend tooneel 

 der bewegelijke baren en na het benauwd verblijf in een enge ruimte, voortdurend 

 geschud door het vermoeiende stampen van een zwaar werkend vaartuig, eindelijk weder 

 den voet zet op den vasten grond , waar men niet behoeft te vreezen , dat men van links 

 naar rechts voor- en achteruit zal worden geslingerd en men zich vr\j en onbelemmerd 

 naar welgevallen kan bewegen , terwijl de nachtrust niet meer gestoord wordt door het 

 bulderen vaa den storm in want en zeilen, door de donderende slagen der tegen de 

 zijden van het schip hoog opspuitende golven en het door doffe geluid der op het dek heea 

 en weer loopende matrozen. En toch, had ik in weerwil van dit alles vroeger dikwijls 

 naar de onzekerheid en bewegelijkheid van het zeeleven verlangd. Dat zulks thans weder 

 het geval zal zijn , betwijfel ik zeer , want dezen laatsten overtocht reken ik tot de on- 

 aangenaamste zeereizen, die ik ooit gemaakt heb. En daar ik, ruim vijf jaren van de 

 dertig, die ik in Neerlandsch-Indië doorbracht, op zee heb rondgezwalkt, wil dit nog al 

 ■wat zeggen. 



