Te Dorei vond ik veel verandering in het personeel der in de Gee'vinkbaai werk- 

 zame zendelingen. De broeders Geissler, van Hasselt en R. Beijer waren vertrokken ^ 

 en broeder C. Beijer bevond zich tijdelijk te Dorei. Met het bekeeringswerk was het 

 even zoo gesteld als het vorige jaar en volgens mijn inzien is er vooreerst geen heil 

 van te wachten. Zooals de lezer zich uit het t.veede hoofdstuk zal herinneren, had mij 

 Geissler met een zekere mate van zelfvoldoening verhaald ^ dat de bewoners van Man- 

 sinam op zijn aandringen al hunne afgodsbeelden verbrand hadden. Thans vernam ik 

 van Beijer, dat zij weder nieuwe vervaardigd hadden en dus het bewijs leverden hun- 

 ner onverwrikte gehechtheid aan him aloud bijgeloof, hoewel zij reeds sints vijftien jaar 

 voortdurend met de zendelingen verkeerden. 



Kort voor mijne komst was eene op de Sangi-Eilauden te huis beh.oorende 

 pranw te Dorei binnengebracht met vijf en dertig opvarenden , waaronder eenige ^Touwen 

 en kinderen. In December van het vorige jaar waren deze menschen bij den overtocht 

 van Tamako op Groot-Sangi naar Siauw oostwaarts afgedreven tot benoorden Halmahera 

 en Waigeoe, en op het punt uit gebrek aan spijs en di-ank ellendig te bezwijken, aan 

 de noordkust van Nieuw-Guinea te land gekomen nabij Amberbaken, van waar ze verder 

 opgewerkt hadden tot Dorei. In drie partijen verdeeld, bevonden zij zich thans onder 

 goede verpleging der zendelingen te Dorei ^ Andai en te Mansinam, in afwachting van 

 scheepsgelegenheid naar Ternate. 



Alvorens van Dorei voor goed af te stappen, volge ten slotte nog een woord tot 

 verbetering eener verkeerde voorstelling, te vinden in Bleekers meermalen vermeld reis- 

 verhaal, -waarin de verdienstelijke schrijver op pag. 288 van het eerste deel zegt, dat de 

 Papoes vurig naar eene plaatsing onder ons gouvernements-bestuur verlangen en reeds bij 

 voon-aad grooten eerbied koesteren voor de hier van regeerings wege geplaatste merkpalen. 

 Beide bewegingen zijn minder juist. Wat toch het eerste betreft, begrijpt het met ons in 

 aanraking gekomen gedeelte der bevolking zeer goed, dat bij de eventueele vestiging van 

 een geregeld bestuur de roof- en moordtochten zullen vervallen, die nog altijd jaarlijks 

 plaats hebben, en wat de merkpalen aangaat, is het zeker, dat de Papoe er hoegenaamd 

 geen acht op slaat; hij laat ze staan, omdat ze hem niet hinderlijk zijn en er niets 

 aan gevonden wordt, wat hem tot eigen gebruik zou kunnen dienen. 



