

8-1. 



ostei'ops, Campephaga, Dicaeum en Nectarinia. Onder de Duiven worden vooral de 

 Vlemproet {Goiira coronata) en O er aas [Carpophaga pinon) nog al veelvuldig gezien. 

 Dit is ook het geval met de O eng wou {Talleyalhis Cuvieri) en de Manepreak 

 [Megapodius rufipes) , alle welke vogels men dagelijks kan ontmoeten , als men in liet 

 bosch wandelt. Aan Steltloopers en Watervogels is de landstreek arm ; een exemplaar 

 Tan de Mensou [Ardea heüosylos) en twee der Oemoekia {Anas Radja), ziedaar al 

 wat ik er van verkreeg. Eerstgenoemde vogel is vrij zeldzaam, laatstgemelde daarentegen 

 tamelijk algemeen. ') 



Verreweg de belangrijkste buit, die mij op omitbologiscb gebied in handen viel, 

 "was een Mswaar, door mij Casuarius Papuanus genoemd, maar door Prof. Schlegel 

 als Casuarius Bennettii beschreven. Ik had tot dusver in de meening verkeerd, dat de 

 kazuaris van dit deel van Nieuw-Guinea niet verschilde van dien van Salawatti , den Casu- 

 arius uniappendiculatus , die , vergis ik mij niet , ook te Sorrong , dus op Nieuw-Giiinea's 

 jioordwestkust, aangetroffen wordt. Doch reeds de eerste blik op het geschoten voorwerp 

 gaf mij de overtuiging, dat ik in deze vooronderstelling dwaalde. Het heeft nagenoeg 

 de grootte en het uiterlijk van den gewonen Casuarius galeatus van Ceram , doch mist 

 geheel de knobbels of wratten, daar de halshuid slechts rimpels en plooien vormt. De 

 kop, nek en voorhals zijn getooid met een levendig azuur-blauw, dat scherp gescheiden is 

 van het fraaie rosé-violet , waarmede de halszijden versierd zijn , alsmede van de schoone 

 oranjekleur, die op den achterhals prijkt, welke beide laatste tinten in elkander vloeien. 

 Tn profiel beschouwd, heeft de naar voren scherpkantig uitloopende helm eene opper- 

 vlakkige gelijkenis met dien van den Casuariiis galeatus, doch is minder hoog en van 

 boven als afgesneden; van achteren beschouwd, vertoont hij een naar boven puntig ein- 

 digend, ovaal vlak. De veeren van den ouden vogel zijn zwart, die der jongen zwart- 

 achtig bruin. Het verkregen exemplaar, een oud wijfje, werd geschoten in den broeitijd, 

 die van Februari tot April duurt. Het nest, diep verscholen onder ruigte en struikgewas, 

 bestaat uit eene komvormige, met bladeren gevoerde kuil , door het wijfje in den bosch- 

 grond gekrabd, waarin het een zevental eieren legt, vijf in en twee buiten het nest, 

 welke laatste de moeder bij het uitkomen der kuikens stuk trapt , om tot eerste voedsel 

 Toor de jongen te dienen. Verlaat ze tijdelijk het nest, zoo bedekt zij het met droge 

 bladeren, ruigte en andere zaken, om de eieren aan het oog te onttrekken. In grootte 

 en kleur komen ze volmaakt overeen met de zoo bekende eieren van den Casuarius 

 galeatus. Na verloop van acht en twintig dagen komen de jongen uit en volgen onmid- 

 dellijk de moeder. Daar de vogel, waarnaar deze beschrijving gemaakt is, geen doodelijk 

 schot gekregen had, viel hij den jager aan, die, hoezeer een krachtig gebouwde kerel;, 



') Opmerkelijk is het, dat zoovele dezer inlandsche vogelnamen, evenals die der vleermuissoort 

 oebian, met de lettergreep o e aanvangen, waarin men zeker oevva terugvindt, da' volgens de hier 

 achter gevoegde woordenlijst in het Arfaksch vopel beteekent. R. A. 



