HOOFDSTUK XIV. 



DE ABFAKKERS; HUNNE ZEDEN EN GEWOONTEN. 



De Arfakkers, waartoe ook de bewoners van Masiema, Manseman ') en welliclit 

 nog meer andere binnenslands huizende stammen beliooren, bewonen de helling en 

 den omtrek van het Arfak-Gebergte. In hun uiterlijk verschillen ze weinig of niet van 

 de Meforeezen en andere langs de boorden der Geehdnkbaai gevestigde stammen ; des te 

 aanmerkelijk er daarentegen is het onderscheid in taal , zeden en gewoonten , terwijl de 

 taal in dit landschap zelf in verschillende ^ sterk tiiteenloopende tongvallen gesplitst is. 



De gemiddelde lengte der mannen , die den vollen wasdom bereikt hebben , bedraagt 

 1.64 meter; mannen van 1.72 lengte ziet men zelden. De ■^TOuwen zijn gewoonlijk 

 eenige centimeters kleiner. Over het algemeen is de lichaamsbouw volgens onze Westersche 

 opvatting geenzins fraai te noemen en eerder zwak dan krachtig , een gevolg van hiume 

 ontoereikende en slechte voeding. Een schijnbaar te dik hoofd op een dunnen hals , schrale 

 armen en beenen en een vooruitstekende buik^ ziedaar in weinige trekken het beeld 

 van den Arfakker. Afzichtelijk wordt het zoogenaamde schoone geslacht op rijperen 

 leeftijd wegens de platte j door het zoogen uitgerekte ^ als zakken neerhangende borsten, 

 het stroeve ineengestrengelde haar en de morsige^ vaak met een witten uitslag bedekte 

 huid. Door het zware, ver van den schedel afstekende en spiraalsgewijze gedraaide 

 krulhaar, dat echter minder lang is dan bij de Meforeezen, doet zich het hoofd dikker 

 voor dan het in werkelijkheid is. De oogen zijn tamelijk groot helder en de oogopslag 

 is open en ^Tij ; de wenkbrauwen zijn veelal zwaar ; de neiis is min of meer afgeplat met 

 breede vleugels; de mond groot en vooruitstekend, doch dit laatste minder dan bij den 

 neger ; de lippen zijn dik , de tanden schitterend wit , de ooren van gewonen vorm , 

 terwijl de kin klein is en terugwijkt. Enkele mannen dragen een ringbaard, doch 

 zelden ziet men een knevel. De gezichtshoek beloopt 67 tot 70 graden. De hals is 



') Op de kaart achter het werk van Forrest vindt men tusschen Dorei en de rivier Andery (lees 

 Andai) de haven Mansingham, die in den tekst (bl. d-15 en 118) Malsingham heet. R. A. 



