88 



veelal te dun naar evenrediglieid van het lichaam, de borst goed gebouwd, de buik 

 vooruitstekend; de armen en beenen eindelijk zijn in het oog vallend mager. Zwaar- 

 lijvige personen beliooren tot de uitzonderingen, terwijl bijzonder magere dikwerf voor- 

 komen. De bij alle individu's tamelijk gelijkmatige huidkleui- is een vrij donker, in 

 geelachtig grijs overgaand koffie-bruin , welke tint bij pas geborenen lichter is , docli 

 spoedig even donker wordt als die der volwassenen. De kleur van het hoofdhaar is zwart, 

 dikwijls met rosse punten ; in deu ouderdom wordt het grijs en zonderling is dan de aanblik 

 van het donkere aangezicht met zijn witten haarbos, waardoor het gelijkt op het 

 negatief lichtbeeld eener photographie. 



Van inborst zijn de Arfakkers in het algemeen goedhartig, zoolang himne harts- 

 tochten niet opgewekt worden. Deze karaktertrek gaat gepaard met onbegrensde bijge- 

 loovigheidj kinderachtige vrees en verregaande luiheid. De laatste eigenschap is zoo 

 groot , dat iemand , die , om zoo te zeggen , een atoom van voedsel in huis heeft , niet 

 eerder zal gaan werken, voor dat hij daartoe gedwongen wordt door den honger, 

 dien hij, zoo lang het slechts gaat, door slapen tracht te vergeten. Het „qui dort dine" 

 „Luiheid doet in diepen slaap vallen en eene trage ziel zal hongeren" (Spreuken XIX: 15) 

 vinden wellicht nergens meer toepassing dan hier. De blaam van luiheid treft 

 echter slechts de mannen, daar al de huiselijke arbeid en zorg, alsmede een 

 groot gedeelte van het veld- en tuinwerk ten laste der vrouwen komt , die als ware het 

 de lastdieren van den man zijn. Daar zij slechts weinig in aanraking komen met vreem- 

 deliugen, zijn de Arfakkers tegenover deze acliterdochtig en wantrouwend, doch ook vrij 

 van sommige gebreken, die de Meforeezen in hooge mate bezitten, zooals leugen- 

 achdgheid en bedriegelijke praktijken. In sommige opzichten zijn hunne verstandelijke 

 vermogens ntIj ontwikkeld , voornamelijk in zaken , die hun eigen belang betreffen ; ook 

 kan men hun een zekeren geest van opmerking niet ontzeggen. Zoo merken zij spoedig 

 de eigenaardigheden of gebreken op van personen en doopen deze dan met een naam , 

 die daarop beti-ekking heeft. Dit wedervoer ook mij , die den naam verkreeg vau 

 S n o e n raak {man des strijds) , omdat ik eene bende gewapend volk had mede- 

 gebracht. Een ander, zeeman van beroep, die nu en dan de baai met zijn vaartuig 

 bezoekt, staat bekend als Snoen-bem-goe {de man, die bevallen moet). 



Hunne wapens en versierselen verschillen weinig of niet van die der Doreiers 

 (Mefooreezen) , zooals die beschreven zijn in het verslag der in 1858 herwaaits gezonden 

 Nederlandsche commissie. Wij kunnen derhalve met eene eenvoudige opsomming volstaan. 

 Huiane wapens bestaan in een speer (k a b o m) , boog (a m p o e a p) , pijlen (a p o e a p) 

 en in houwers (man ding). De pijlpunten zijn vaak bestreken met een plantaardig 

 vergif (oemla), dat als eene dunne donkerbruine, min of meer glanzige en droge huid 

 over de punt heen ligt. Over den oorsprong en bereiding van dit vergif willen de 

 bewoners volstrekt geen inlichting geven en de heer Woelders, die hun vertrouwen in 



