92 



Bij sterfgevallen zijn de volgende plechtigheden gebruikelijk. Men legt het lijk 

 getooid met de sieraden ^ die de overledene dagelijks droeg, op den vloer met de voeten 

 in de asch der stookplaats. Om het lijk zitten de vrouwen der familie en der huis- 

 genooten en maken met schreeuwen en gillen een oorverdoovend misbaar , waarbij echter 

 geen enkele traan wordt gestort. Onder dit bedrijf treden de maunelijke bloedverwanten 

 en huisgenooten een voor een naar het lijk toe, hurken daarbij neer en strijken langs 

 een of ander ligchaamsdeel van den overledene zachtkens eenige malen op en neer, waarna 

 ze zich verwijderen. Terwijl dit plaats heeft , wordt nabij het sterfhuis een kuil gedolven , 

 zeven a acht voet diep , in den vorm eener halve maan , ook kapt men eenige stevige , 

 aan het eene einde met een gaffel voorziene boomtakken. Is men daarmede gereed, dan 

 wordt het lijk met het hoofd vooruit uit het huis naar het graf gebracht en daarin ge- 

 plaatst in zittende houding met opgetrokken knieën en op de borst gekruiste handen, 

 met den rug tegen den hollen kant der kuil leimende. Daai-na steekt men langs beide 

 zijden van het lijk de boomtakken met het gaffeleinde naar boven zoodanig in den 

 gi'ond, dat deze einden een halven voet boven het lijk uitsteken, legt andere takken 

 dwars daarover heen , bedekt het geheel bij wijze van een dak met bladeren en takken- 

 bossen, zoodat het lijk als ware het in eene soort van kooi komt te zitten. De kuil wordt 

 nu verder met aarde aangevuld en vervolgens het eetgereedschap van den overledene boven 

 het gesloten graf stvik geslagen en de scherven daarop geworpen. Eindelijk plaatst men 

 een staak aan het hoofdeinde , waaraan men het zakje met toebehooren hangt , dat ieder- 

 een , zoo man als ^touw , bij zich draagt tot berging van een mes , tabakskoker , vuurslag 

 en andere kleinigheden. Is de begrafenis afgeloopen, dan houdt onmiddelijk alle rouw- 

 beklag op. Na verloop van eenige dagen geeft de naaste bloedverwant een feest aan allen, 

 die aan de begrafenis deelnamen , waarmede de plechtigheid ten einde is. Tot teeken van 

 rouw snijden de naaste familieleden het hoofdhaar kort, maar laten eene vlok boven 

 het voorhoofd staan, waaraan men eene snoer kralen bevestigt, wier ondereinde om het 

 linkeroor geslagen wordt. Bij het overlijden van kinderen hebben er geene plechtig- 

 heden hoegenaamd plaats. 



Elk hoofd beschikt over een troepje volk, dat onder zijne bevelen staat en hem 

 helpt bij het bouwen en aanleggen van hiiizen en tuinen. Ieder , die aan dit werk deel- 

 neemt, heeft ook het recht op een plaats in het huis en een aandeel in den oogst. 

 Zelden gebeurt het, dat iemand onverzeld het boscli ingaat; in den regel gaan zij met 

 hun tweeën of drieën en nooit anders dan in vollen wapendos, zoowel om zich tegen 

 aanvallen te kunnen verdedigen, als om wild of gevogelte neer te vellen, dat men zou 

 kunnen ontmoeten. 



Al leven de hviis- en dorpgenooten onderling nog al verdraagzaam, toch hebben 

 er nu en dan ergerlijke kijf- en vechtpartijen plaats, het meest tusschen man en vrouw, 

 "waarbij deze laatste in den regel moet onderdoen en vaak een flink pak slagen krijgt. 



