93 



Xinderen ontvangen zelden kastijding of terechtwijzing. In liimne gesprekken zijn zij vrij 

 luidruchtig en dikwerf hoort men in het bosch het geschreeuw van personen^ die elkander 

 op verre afstanden vragen en antwoorden toeroepen. 



Er is een soort van zang in zwang ^ die uit de herhaling van enkele lang aan- 

 gehouden op- en neder dalende klanken bestaat^ waarin men echter noch maat^ noch 

 harmonie kan opmerken. Het eenige muziek-instrument , dat men ziet^ is de in deze 

 gewesten alom gebruikelijke trompet, uit een triton-schelp vervaardigd, doch die alleen 

 gebezigd wordt tot het geven van alarm-signalen. Ook de dans beteekent bitter weinig 

 en heeft veel weg van bokkesprongen , waarbij men achteruithuppelt. 



De rechtsbedeeling verkeert nog in hare kindsheid. Alle misdrijven, van welken 

 aard ook , worden afgekocht met ruilgoedereu , wier bedrag door de hoofden en oudsten 

 bepaald wordt. Om een misdadiger te ontdekken, neemt men meestal de toevlucht tot 

 een zuiveringseed , die gedaan wordt op een wapen (te Andai op een schietgeweer) , 

 waarbij de verdachte uitroept, dat het bepaalde wapen hem, zoo hij schuldig is, moge 

 opeten (woordelijke vertaling). Er is geen voorbeeld bekend, dat de schuldige bij deze 

 eedsaflegging getracht heeft , zich door een leugen vrij te pleiten. Kan de opgelegde boete 

 niet terstond voldaan worden , dan is de tegenpartij steeds bereid , tot de aanzuivering 

 zooveel tijd te geven, als maar verlangd wordt, en zelden gebeurt het, dat de boete 

 onvoldaan blijft. Als eene eigenaardige instelling mag ik de gewoonte niet onvermeld 

 laten , dat men in zekeren zin verantwoordelijk geacht wordt voor al , wat hun over- 

 komt, die men in dienst neemt. Indien bijvoorbeeld gedurende den tocht mijner jagers 

 naar Hattam aan een der door mij gehuurde Andaische dragers een ongeval ware over- 

 komen, zooals een ongelukkige val, de beet eener vergiftige slang, of wat dies meer 

 zij, zoude men van mij volgeus Ai-faksch gebruik vergoeding geeischt hebben voor den 

 verongelukten of ziek geworden persoon. Het spreekt van zelf, dat ik aan zulk een 

 ongerijmden eisch niet zou hebben toegegeven en den hadat der Orang-Wolanda (het 

 gebrvük der Hollanders) tegenover dien der Arfakkers zou gesteld hebben. 



De krijgsbedrijven hebben weinig te beduiden, hetgeen bij de aangeboren vrees- 

 achtigheid van het volk niet te verwonderen valt. Zij bestaan alleen in stroop- en moord- 

 tochten, waarbij de aanvallers, om onkenbaar te zijn, hun gelaat met houtskool zwart 

 maken. Meestal geschieden die aanvallen 's nachts en ti-acht men daarbij de huizen 

 der tegenpartij in brand te steken door middel van een brandend, om de punt van een 

 pijl gewikkeld lapje van den maar, daar deze evenals tondel glimt. Voor schiet- 

 geweer zijn de Arfakkers zoo bevreesd, dat ik zonder de minste grootspraak met mijn 

 kleine bende jagers op open terrein aan een duizendtal inlanders niet alleen het hoofd 

 zou durven bieden, maar ze ook op de vlucht zou jagen. 



Hunne geheele nijverheid beperkt zich tot het breiden van zakjes, het bereiden van 

 den maar, het vlechten van arm- en schouderbanden en tot het vervaardigen van bogen 



