97 



De taal der Andaiers bekoort even als de meeste talen in den Indischen Archipel tot 

 de groote taalgroep, waarin de woorden door praefixen gevormd worden. Verder verwijs 

 ik naar de hierachter gevoegde woordenlijst, waaruit men het groote verschil kan zien 

 tusschen het Arfaksch en Mefoorsch. Om vergissing te voorkomen, heb ik in die lijst 

 slechts de meest gewone, dagelijks voorkomende woorden opgenomen. Daarvan ben ilc 

 de Andaische en Hattamsche woorden verschuldigd aan de vriendelijke mededeeling van 

 den heer Woelders, de Mefoorsche aan den heer Geissler, terwijl die uit de talen vau 

 Salawatti en Ansoes door mij verzameld zijn. Hoewel er reeds in het rapport der kom- 

 missie van 1858 eene uitvoerige woordenlijst van de ÏNIefoorsche taal voorkomt, opge- 

 steld door wijlen den zendeling Ottow , heb ik het niettemin noodig geoordeeld , deze 

 taal ook in mijne lijst op te nemen, zoowel om het overzicht gemakkelijk te maken, 

 alsook omdat volgens den heer Geissler ruim twee derden der in genoemde lijst voor- 

 komende woorden door hem bij nader onderzoek onjuist bevonden werden. 



In het tellen zijn de Ai-fakkers weinig gevorderd. Verreweg de meesten kunnen 

 zich een getal van honderd niet eens voorstellen; zelfs het tellen tot ^ijftig valt hun 

 zwaar. Zij tellen meestal op de vingers en teenen, zoodat de vingers gebruikt worden, 

 om getallen uit te drukken van een tot tien, de vingers met een of meer teenen 

 voor getallen vau elf tot twintig. Om voorts het getal twintig aan te wijzen, vat de 

 Ai'fakker de gesloten voeten met volle handen aan ; dezelfde beweging , gevolgd door het 

 omhoog steken van twee vingers, beteekent eene hoeveelheid van twee en t\vintig. Van 

 eene tijdsverdeeling heeft hij hoegenaamd geen begrip. 



Uit het bovenstaande zal de lezer bespeuren, dat wij hem lieten kennis maken met 

 een volkstam, die nauwelijks boven den natuurstaat verheven is en wiens weinig ont- 

 wikkelde stoffelijke en verstandelijke toestand ons diep medelijden opwekken moet , al is 

 ook die treui-ige toestand een natuurlijk gevolg zijner geheele levenswijze. Zoolang 

 grenzeloos bijgeloof, de vernederende toestand der wouw en de slavernij in deze maat- 

 schappij de hoofdrol blijven spelen en voortdurend ellende , onrecht en geweld aankweeken, 

 zal die toestand niet verbeteren. 



13 



