99 



moeide zorg van den tegenwoordigen directeur, Professor H. Schlegel, alle instellingen, 

 van dien aard ver overti-eft, met deze zeldzame vogelsoorten te verrijken. Derhalve 

 sprak ik in de eerste dagen van April met den Korano van Andai af ^ dat b.ij mij de 

 noodige dragers en gidsen verschaffen zoude. Doch hoe ruimschoots , ik mag zeggen , hoe 

 ongehoord ook het loon was , dat ik aanbood , ik kon met geen mogelijkheid meer dan 

 zestien personen, waaronder twee vrouwen en de Korano zelf, bij elkander krijgen. Daar 

 ik voor mij , het personeel en de bagage minstens een dertigtal dragers noodig had , 

 moest ik mijn plan in dier voege wijzigen, dat mijne jagers vooruitgingen, terwijl ik 

 later volgen zoude. Men zal zien, hoezeer helaas ook dit voornemen, voorzoover het mij 

 zelf betrof, in duigen viel. 



Nadat den 4ilen April alles voor den tocht in gereedheid gebracht was , vertrokken 

 de jagers daags daarna en betrokken 's middags na een marsch van vijf uvir hun eerste 

 nachtleger op den linkeroever van den Kapori , een rivier in 't Masiemasche , iets kleiner 

 dan de Andai, doch sneller van stroom. Het nauwelijks te herkennen pad, dat zij ge- 

 gevolgd waren, was de naar Masiema en Manseman leidende weg; het loopt over een 

 vlak, met bosch begroeid terrein tot aan den voet van den bergrug, waarvan ik in hoofd- 

 stuk XII melding maakte. Den tweeden dag volgden zij den loop van den Kapori ge- 

 durende zes uur in westelijke richting en kwamen toen aan een alleenstaand, door 

 Andaiers bewoond huis , waarin zij nachtverblijf hielden ; het doorloopen terrein was min 

 of meer rijzende. Den derden dag bereikten de jagers het Hattamsche , kwamen , na het 

 riviertje Ngassam, een zijtak van den Kapori, te hebben doorwaad, aan den voet van 

 het gebergte, waarop zij na drie uur klimmens op een hoogte van i 800 voet boven 

 de zee hun derde nachtkwartier opsloegen. Steeds klimmende, bereikten zij het omstreeks 

 1500 voet hoogerop liggende Hattamsche dorp Wambiwewa (Wainissi der Andaiers), 

 waar zij den vierden nacht doorbrachten. Ofschoon de jagers nu den hun aangewezen 

 jachtgrond bereikt hadden, besloten zij evenwel nog eenige honderden voeten hooger 

 te stijgen, daar het terrein rondom het uit een viertal huizen bestaande dorp al te ge- 

 accidenteerd was. Dit voornemen brachten zij op den vijlden reisdag ten uitvoer ; toen zij 

 omsti-eeks 500 voet hooger een geschikte plek vonden, sloegen ze daar voor een tiental 

 dagen hun bivouac op, waarvan de hoogte boven de zee op ongeveer 4000 voet en de 

 afstand van de kust op zes geographische mijlen kan geschat worden. De richting van den 

 genomen weg was gedurende de laatste dagen westelijk. Van hun verheven standpunt 

 gezien, lag de vlakte van Andai aan hunne voeten en in het verschiet de hooge 

 bergketen van Amberbaken. Tusschen het donkere groen des wouds, waaronder het ge- 

 heele land, zoover het oog slechts reiken kou, als verscholen lag, schitterde hier en 

 daar het glinsterende spiegelvlak eener rivier , waarvan de belangrijkste bij de Hattammers 

 bekend is onder den naam van Aroei, terwijl hoogerop in het gebergte een prachtige 

 -waterval met klaterend gedruisch neerstortte. De jachtgrond bleef nog altijd zeer geacciden- 



