101 



lalotjes veeren van deze beide soorten. Een bevroner der vlakte en van liet lagere ge- 

 bergte tot 2000 voet boogte is de Paradisea magnifica , waarvan tbans in vele Europeesebe 

 kabinetten volledige exemplaren gezien worden. Allerfraaist is de aanblik van dit schoone 

 dier ;, wanneer het, in hartstocht gerakende, den sti-oogelen kraag en de glanzig bruine hals- 

 vederen opzet, waarbij deze laatste, die niet aan elkander sluiten, als vlokken de ruimte 

 tusschen kraag en mg vnllen. Ook van deze soort was een mannetje in het pracht- 

 kleed geschoten. 



Een echte tusschen de 3- en 6000 voet boven de zee huizende bergvogel is de 

 Paradisea superba {Lophorina svperba) , waarvan tot mijne overgroote blijdschap de jagers 

 twee prachtige oude mannetjes benevens eenige wijfjes en jonge vogels verkregen hadden. 

 Niet alleen bezat geen enkel museum tot dusver een volkomen exemplaar van dezen 

 allerzeldzaamsten vogel en was het wijfje geheel onbekend, maar zelfs de verminkte, 

 door de vrilde bewoners van Amberbaken toebereide huiden kwamen in zoo geringe 

 hoeveelheid in den handel, dat de grootste kabinetten alleen een of hoogstens twee 

 exemplaren er van bezaten, alle met vleugels en pooten van andere vogels opgemaakt. 

 Gedurende mijn tienjarig verblijf in den Molukschen Archipel kwam mij van dezen 

 zeldzamen vogel slechts ééne huid onder het oog, waaraan buikvel, vlerken en pooten 

 ontbraken. Ook het mannetje van deze soort brengt in hartstocht de borst- en nekkraag 

 omhoog. Insekten en verscheidene soorten van bessen strekken den vogel tot voedsel. 

 De oogring is donkerbruin, de pooten hebben een vuile, paarschachtig blauwe kleur. 



Al wat van de Lophorina superba gezegd werd, is ook van toepassing op de niet 

 minder prachtige Paradisea seapennis , waarvan echter helaas slechts jonge mannetjes en 

 oude wijfjes geschoten werden. Het wijfje heeft ruim de grootte van de Paradisea Papuana 

 en komt in kleur veel overeen met het wijfje der vorige soort, doch onderscheidt 

 zich daarvan, behalve door de grootte , door twee boven de oogen als spitse horens naar 

 achteren uitstekende veerbundeltjes. De vogel voedt zich met insekten en vruchten en 

 moet volgens zeggen der inboorlingen, die hem met pijlen schieten, zeer menigvuldig 

 zijn. Iris en pooten vertoonen dezelfde kleur als bij de Paradisea superba. 



Wat van de paradijsvogels gezegd is, geldt ook in allen deele van de kleine , door 

 het schitterend vederkleed gekenmerkte familie der prachthoppen, waarvan drie soorten 

 in dit gewest te huis behooren. Twee daarvan, de Epimachus supe7-bus en resplendens (ik 

 verwerp den van de kleur der vederbossen bij opgezette voorwerpen afkomstigen naam 

 Epimachus albus , dewijl deze pluimen bij den levenden vogel niet wit , maar fraai zwavel- 

 geel zijn) kende men reeds sedert eenigen tijd uit volkomene exemplaren, doch van de 

 derde bezat men tot hiertoe niets dan geschonden exemplaren. Ik bedoel den praclitigen 

 Epimachus magnus , van welken vogel ik in de uit Hattam medegebrachte verzameling 

 twee oude mannetjes, een mannetje in het overgangskleed en verscheidene wijfjes vond. 

 Het overgangskleed van het mannetje komt, behalve de zwarte buitenvlag der staartpennen. 



