38 DE OrcHiDErs EuropPzærs 
Massæ simplices, sphæroideam seu ovoideam induunt formam; 
modo undiquè læves, modo foveolä rimâve anticè exarafæ : unicâ 
solito conjugantur caudiculâ, plermque lamellari, sublineari aut 
angustius elongatä, rarissimè in speciem peculiaris fulcri abbreviatä. 
Intrà summitatem Antheræ angustatam primüm tota invaginatur 
Caudicula; dein, ruptâ vagimulâ, expeditum apicem suum porrigit 
ad Proscollam; cui mox et ità tenaciter adglutinatur, ut nisi con- 
junctim cum istâ avelli aut decidere jäm nequeat. 
Pauciorum generum Massæ simplices, deficientibus Rostello et 
consquenter Proscollä, reperiuntur muticæ sive non ver caudiculatæ ; 
ipsarum licet interdüm superior notabiliter gracilescat finis. 
Massæ bimassulatæ. Massulæ binæ (Œ) intrà singula Antheræ 
étiam nondum dehiscentis loculamenta, sibi mutud et immediatè 
accumbunt : hæ neutrà extremitate in processum tenuem graciles- 
cunt, potius verd ex utrâque parte obtusè desinunt. 
Frequentius autem, præsertim in Epidendræis , Massulæ , ob inter- 
jectum Septuli ferè semper persistentis, sejunctim in propriis locellis 
nidulantur. Plerumque , sublaminato-compressæ et deorsum angus- 
tatæ, desinunt infernè in setulam abrupto flexu juxfa anticum 
marginem ipsarum ascendentem, suturæ quâ solutà dehiscit loculus 
respondentem, superficie inæquabilem. Setulæ ambarum Massularum 
sæpè sæpius connascuntur in unicam, lis indè connexis communem. 
Massis quadrimassulatis paucissima, sive terrestria sive epiden- 
dræa , insigniuntur genera. Quatuor eujusque loculi Massulæ; vel à 
se invicem prorsüs distinctæ sunt et spontè separabiles; vel diversè 
connectuntur, modù per apicilares ipsarum processus, modd me- 
diante corpuseulo consubstantiali cui distinctè sunt affixæ. Primi- 
tivum autem connexionis modum, per temporis post actam Antheræ 
dehiscentiam lapsum, plusminüs adulterari aut modificari posse est 
animadvertendum. 
Staminodia. 
Hoc nomine, ni meliore velint , nuncupentur qualescunque 
