discretis, materia stromatica alba plus minus copiosa laxe con 
ascis crasse fusoideis, utrinque imprimis basi acutatis, 90-12 
fluxiles fiunt et deliquescunt. Verisimiliter Sphaeriae moriformis 
quam describit el. Junghuhn (Praem. fl. crypt. Javae, 1838, p. 17) € 
montibus Kendang ad petiolos Scitaminearum, hue spectat. ! 
Bertia moriformis (Tode) De Not, Syll. fung. I, p. 582. 
Hab. in lignis putrescentibus, Tjibodas, martio 1897 (n. 114, 4 
PHAEOPHRAGMIAE. 
Chaetosphaeria BUE Mec Penz. et Sace. sp. n. CORTE 
Subiculo late effuso, dense velutino, fuligineo-nigro; hyphis intriea 
adscendentibus, repetito vage ramosis, 5 p. cr., aterrimis, obscure 
tatis, ramulis ultimis brevibus, curvulis, patulis; peritheciis inters 
natis, villo omnino absconditis, raro tandem subnudatis, globosis, À 
250 p. diam., in ostiolum tereti-conicum 80-100 t. long. attenuatis: 
fusoideis, apice obtusis, subsessilibus, 45-55 v 9-10, aparaph ysatis 
octosporis; sporidiis distichis, fusoideis, rectiusculis, 18 v 4, utrin 
acutiusculis, 3-septatis, non constrictis, subb yalinis, acervatis stramit 
. Hab. intra et extra culmos Bambusae emortuos, Tjibodas, febr. m 
1897 (n. 160, 113, vas. 810). A ceteris speciebus hypharum et 08 
fabriea mox distinguitur. Utrum initio perithecia pilis propriis vestit: 
sint, an subieulo tantum cincta, aegre eruitur. 
Ch. pusilla Penz. et Sacc. sp. n. 
Peritheciis subgregariis, superficialibus, minutis, nigris, globosis 
N 0,2 mm. diam., setulosis; setulis filiformibus, suh 
