Oost-Indische Pepersoorten. 165 
vorm der bladeren, de plaatsing harer zenu- 
wen, en door de korter gesteelde vruchtkol- 
ven onderscheidt zij zich van mijn Р. sulca- 
tum, komende hierbij nog, dat de bladeren en 
stengel door hetgglroogen eer lichter dan don- 
kerder van kleur worden, eene omstandigheid, 
welke niet zonder grond een onderling afwij= 
kend zamenstel, en alzoo еспе speciale ver- 
scheidenheid dezer deelen schijnt aantewijzen. 
Het is een niet hoog klimmende struik و‎ 
die slechts in de nabijheid der wortels een 
weinig houtachtig is, en hooger zich verdeelt 
in uitgebreide, ronde, gladde , gevorkte takken, 
die van binnen mergachtig, aan de eene zi le 
vlek uitgerand , en uit 5 tot 4 duim lange leden 
zijn zamengesteld. 
De bladstengels zijn nitgerand, naar onderen 
een weinig brecder; derzelver lengte bedraagt in 
het algemeen boven één duim, bij enkele der 
bovenste bladen echter slechts een halven бий, 
De onderste bladeren zijn aan de basis meer 
rondachtig, of zelfs min of meer hartvormig; 
terwijl zich daarentegen de boveusten beneden 
of stomp, of iets spits vertoonen. Daar zij 
slechts vijf, boven elkander ontspruitende ze~ 
nuwen hebben, die flaauw netswijze verdeeld 
zijn, laten zi zich hierdoor gemakkelijk van 
Р. sulcatum onderscheiden. Zij zijn geheel 
glad, van boven icts glanzig, van onder bleek- 
L 5 ; groen, 
