556 



ctores et nosmet ipsi unan\ eandemque speciem, modo 

 Crescendi, floribus foliisque tantopere insignem, ante ocu- 

 los habuerint; eo magis mirum, omnes in fructus descri- 

 ptione dissentire. 



VERONICA. 



1. VeRonica alpina L. Var. unalaschcensis. 



Veronica Wormskioldi R. Seh. S. 1. p. 101. 



Lcgimus in monlosis insulae Unalaschka Aleutorum. 2j,. 



Planta nostra solito elatior, strictior, caule validiore 

 pedalem fere altitudinem attingens. Folia ovata, obtusa, 

 sessilia, obsolete sunt serrata, inlerdum integerrima. Flo- 

 res eorymbosi, fructus racemosi, quam in Europaeis saepe 

 numerosiores, usque ad 20, racemo ad lf poll. longitudi- 

 nem exerescente. Major hirsuties plerumque planlam te- 

 git unalascbcensem, tarnen non semper praesens, liinc inde 

 parca et deficiens, adest vero in Capsula, quae hoc re- 

 spectu cum illa Alpium Germanicarum et Helveticarum 

 planta convenil, a Lapponica vero recedit, cui Capsula gla- 

 berrima. Habitu foliisque vero valde similis est Unalasch- 

 censis Styriacae plantae, quae autem multo est minor. 



Ob habiium vegeliorem pro specie olim habuimus, 

 sed rite examinatam et comparatam nullo charactere firmo 

 atque slabili ab alpina segregare possumus. V. alpina et 

 inter stirpes militat Groenlandicas a W. Scoresby "uniori 

 enumeratas. (Voy. to the North. TVhaleflsh. Ap. 2. 

 R. Brown verm. Sehr. 1. p. 551.) 



Pari modo et V. aphylla his in borealibus plagis 

 majore ludit statura, nam V- grcmdiflora Hb. Willd. 

 n. 216. (Link Jahrb. I. 3. p. 42.), e schedula Camtscha- 

 teae et insularum incola (quae V. camtschatica L. SuppL 

 p. 83., V. grandiflora Gärtn.. Nov. Comm. Petrop. 14. 

 t. 18./. U V. aphyllä ß R. Seh. Syst.I. p. 104), solum- 

 modo habitu vegetiori potesl distingui, ad spithamaeam 



alti- 



