48 G. WAITZ, 
Hanc nobis faciunt; pupillus!) et advena quivis 
Indigenas °) prohibent silvis communibus uti, 
Pascua praeripiunt, abigunt armenta gregesque, 
45 Heredes circumveniunt, vi praedia tollunt ; 
Omnibus atque modis fit ab his injuria nobis. 
Quam, pie rex, cohibe posthac, et corrige facta, \ 
Leges redde tuis ablataque patria jura. 
Quod tibi debemus, si nunc optata feremus); 
50 Quo nos cumque vocant*) sequimur tua jussa volentes’. 
Sic? fatus, regis responsum tale recepit: 
'Corrigo, si qua piis meritis adversa tulistis , 
Nec quisquam frustra queritur mihi vindice digna. 
Quam vos arguitis, non est injuria nec vis. 
55 Non vestras leges, non jus discindere quaerens, 
Passis usque modo miseris vim rapta reposco, 
Reddo; nec absistam , donante Deo mihi vitam. 
Si qua tamen vestrae superest querimonia genti, 
Regni primates mihi conveniantque fideles: 
60 Horum consilio super hac re subpeditabo'. ` 
Missi dicta suis referunt dum regia castris, 
Infelix populus ruit ad bellum studiosus; 
Aeque majores, aeque furuere minores, 
Ili ne perdant quae plurima rapta tenebant, 
65 Hi quia pauperiem sperabant vincere praedis. 
Quisque manu patrium sibi jus^ ait experiundum. 
a) vis 2. G. R. 
1) Vgl. Vers 83; darnach ist wohl nicht an fremde, junge kriegerische Mannschaft 
zu denken. Vielleicht aus Aen. IV, 591. 
2) Vgl. Exod. 12,19, wo advenae und indigenae terrae sich gegenübergestellt werden. 
3) Hier scheint ein Vers zu fehlen. 
4) Aen. I, 610: Quae me cunque vocant. 
5) Aen. II, 50: Sic fatus. 
RE 
