Levermoseriies uclbredelse i Norge. 85 



ts^ 



crassis, postice (snbtus) dense longeqne squamosa, antice (supra) 

 distinctissime areolata, areolis magiiis et pulvinari-elevatis, 

 cellulis epidermidis sat incrassatis, stomatibus minns nume- 

 rosis. Cephalopodium in tenni emarginatura frondis oriens, sat 

 fragilis, postice profunde unicanaliculatum, in canalicnlo 

 cellnlas cylindricas intns clavulato-incrassatas copiosas inclu- 

 dens. Carpocephalum a receptaculo commnni sat distincto supra 

 parnm convexum; receptacula propria (radii) 4, rarius 2 — 5, 

 crasse obovata, teretia, supra crassiora, apice rima verticali 

 bilabiata, angulo ad 55 ° nsque deorsum spectantia. Thecce 

 laciniæ sat reguläres. Spori fusco-brunnei, a papillis densis, 

 magnis et liumilius quam semiglobosis obtecti. Antheridia in 

 planta autoica posita in ramo proprio, vel æquimagno et juxta 

 eundem femineum, vel longius infra e margine frondis, raro 

 tarnen ut ramulo parvo vel minimo e facie mediana postica 

 frondis exeunte. Interdum frons, perennis et sensini e basi 

 moriens, dividitur tali modo in duas plantas nunc tandem 

 proprias, quarum una feminea, altera mascula, ambo tamen 

 minores quam lobi autoicæ plantæ, et vulgo mascula stirps 

 rarior est quam eadem feminea. In planta paroica cornua 

 mascula, ut semper valde sparsa, usque ad insertionem cephalo- 

 podii disseminata; cavitatum antheridialium sine vestigiis 

 bractearum." (S. 0. Lindb.: Monograpbia præcursoria Peltole- 

 pidis etc. p. 7 et S. 0. Lindb. & Arnell: Musci Asiæ borealis 

 p. 13). 



Arten forekommer paa lignende lokaliteter som Peltolepis 

 grandis Lindb., og ofte voksende blandet med den; dens ud- 

 bredelse i Norge er ogsaa den samme som dennes, idet den 

 forekommer i fjeldtrakterne i landets nordligste og mellemste 

 dele fra Alten (70 ° n. br.) sydover til Jo tunfj eldene (61 ° 40'). 

 Den synes overalt at være temmelig sjelden, efter de bekj endte 

 voksesteder at dømme sjeldnere end Pelfolejns. og træffes 

 al tid kun i ringe mængde. Skjønt dens egentlige bjem er 

 alperegionen, stiger den dog paa enkelte steder ned i den 

 øverste del af skovregionen, dog neppe nogetsteds saa lavt 

 ned som Peltolepis. Frugt træffes hyppigst, dog ikke al tid. — 

 Udenfor Norge kjendes arten fra Grønland, Beeren Eiland, 

 Spitsbergen, Sibirien og Alperne, hvoraf sees, at den er en 

 udpræget arktisk plante. 



