24 G. WAITZ, 
Lectio 2. 
Ut mors regis Danis innotuit, de regni regimine Haraldum, qui eos in 
multis offenderat, deicientes, fratrem regis Nicholaum in regem constituunt. 
Set minoris providencie et disposicionis quam regno expediret Nicholao exi- 
stente 1), pars maxima regni in nobili regina Margareta pendebat, ita ut ab 
extraneis Dacia regi virtute feminea diceretur. Regina vero illa, mulier 
sapiens et honesta, Kanuto, Herici regis filio, tamquam filio suo Magno ma- 
terne dilectionis ostendebat affectum. ` Erant quidem* amici et socii Kanutus 
ei Magnus, ut sanguinis propinquitas postulabat, nec potuit inter eos regina 
vivente discordia nutriri. Igitur cum illa diem sibi ultimum imminere perpen- 
deret, citatum ad se Kanutum alloquitur, dicens: ‘Fili me, cum sis mensibus 
ei moribus filio meo Magno maturior, memor consanguinitatis vestre et mee 
dilectionis, noli avertere te ab illo; set si alterius suggestione aut propria 
fatuitate deviaverit, corripe et corrige eum, ut frater alium facere debeat’. 
Kanutus respondit: ‘Mater carissima, Deum testor, per me nil sinistrum ei 
eveniet, set, ut teneor, frater fidelis in omnibus ei apparebo'.  Proficiens 
itaque Kanutus etate et sapiencia, viribus et virtute tempus suum decoravit. 
Qui eum adhuc cujuslibet dignitatis careret honore, duce de Sleswich Elavo 
diem extremum ducente, ducatum illius a patruo suo Nicholao peciit, et cum 
prece petitum optinuit 2). Ibi erat lempore illo pro defectu juris et justicie 
tam assiduus Sclavorum incursus, quod ipse rex, nisi munitus Frisonum pre- 
sidio, Шіс pernoctare non potuit. Nullus insuper provincie illius inhabitator pro 
depredancium et latronum molestia de se aut de suis tutus erat. Tu autem. 
R.^ Quando fuit peregre rex profecturus, honorem optavit proli 5), set honus non 
sustulit etas. Perpendens pater hoc. Compassio sanguinis urget. ` 
V'. Disponit *) cuidam pueri committere curam. Compassio sanguinis ©. 
а) quidam Cod. b) Auch Leg. 3, Langenb. p.265. c) fehlt L. 3. 
1) Aehnlich der Anon. Roskild. S. 379. 
2) Die Ann. Lund. S. 44 setzen dies ins Jahr 1109; das Chron. Erici regis 1115 
(ebenso Ann. Nestved., Langenb. I, S. 369 und andere II, S. 521); eine spätere 
Chronik (ebd. 1, S. 388) 1119. Eine sichere Bestimmung ist nicht wohl zu 
gewinnen. 
3) Vgl. die Einleitung, vorher S. 20. 
4) Dies erscheint als Nachsatz zu dem „perpendens p. h.“ 
