28 à G. WAITZ, 
mente recipiens, hortatur illum iter illud penitus omittere. Set cordis inno- 
centia viro justo eundi preposuit* securitatem. Dixit inquam: "Davide mulieris 
suggestioni animum accommodare nostrum non est. Quid familiaritatis fiducia, 
quid sanguinis propinquitas, quid composicio fidei prosunt alicui, si me 
hesitacio aliqua ab incepto itinere retraxerit'. Quid plura? Fecit quod pro- 
posuit, transfretavit, et venit ad curiam, et cum diligencia et dilectione tam 
a primis dux reverendus" receptus est. 
К.е Instat tempus juventutis, — fructus patet gracie — et virtutis et salutis 3; — 
per quem jugo servitutis — plebs privatur Dacie. 
V. Constitutus — est Kanutus — dua in regno et princeps in acie. 
Lectio 6. 
Magnus igitur, cui dux Kanutus se tucius committebat, meditabatur die 
ac nocle, quomodo innocentem neci traderet. Hujus perfidi in fraterna pro- 
dicione Henricus Skatælar 1) fretus consilio, tres proceres precipue sibi con- 
federavit, in quibus pre ceteris male faciendi fiduciam habebat. Quorum unus 
Ubbo comes, alter Haquinus Norwegiensis, tercius Haquinus* Skaniensis erat ?). 
Conjurati hii quatuor, ne quis consilium alterius palam faceret, terre se pro- 
straverunt de tradicione tractatur. Subdole dolo huic jacentes iniqui assen- 
sum dederunt, ut, si forte quis eorum inde incausaretur, nec ambulando nec 
sedendo nec stando se interfuisse secure juraret. Sed quid? Veritas, que 
neminem fallit, a quovis falli non potest. Percipiens vero Haquinus Skaniensis, 
socios suos sanguinem silire innocentis, recessit a consilio impiorum, nec sedere 
voluit in insidiis, ut innocentem interficeret. Pro certo denique Magnus per- 
pendens, tres prefatos ad facinus, quod diu proposuerat, esse paratos, quod 
corde conceperat, opere complere differre nolebat. Ad patris ergo curiam 
perfidus perveniens 5), sub specie devotionis dilositatis velans affectum, peregre 
a) proposuit L. 5. b) revendus Cod. c) Steht auch Leg. 3, Langenb. р: 266. d) et 
3. e) übergeschrieben von ders. Hand im Cod. 
1) Vgl. Sveno Aggonis c. 7 S. 59 und Langenbecks Note. 
2) S. vorher die Einleitung S. 12 Note 3. 
3) Dieser Zusammenkunft gedenken auch Helmold I, 50 und die Knytlingasaga 
` (Dän. Uebers.) S. 294. Im Uebrigen weicht jener erheblich, diese ganz und 
gar ab. Auch Robertus Elgensis hat zum Theil anderes berichtet, Langenbeck 
IV, S. 259. 260. 
