2.) 



DE BEKERPLANTEN. 



soort aan hun voet veel sterker zaam- 

 getrokken zijn dan bij de overigen , is 

 de vreemd gevormde stempel hier ook 

 veel beter dan elders te zien. 



Sarracenia psittacina , afkomstig uit 

 Georgië en Florida , heeft , wat den 

 vorm harer urnen betreft , wel eenige 

 overeenkomst met de vorige soort , 

 maar wijkt daarvan ten zeerste af' 

 door haar deksel, dat de gedaante heeft 

 eener nap en den mond der urnen 

 bijna geheel afsluit. 



De zevende en laatste soort van Sar- 

 racenia , reeds door linnaeus met den 

 naam van S. purpurea bestempeld, be- 

 hoort , met S. flava, tot de vroegst 

 ontdekten , en wordt dan ook reeds 

 in de werken der 17de eeuw ver- 

 meld. Reeds bij den eersten blik 

 onderscheidt zij zich van alle aanver- 

 wanten door hare sterk opgeblazen , 

 breed gevleugelde, als onder hare eigen 

 zwaarte neergedrukte en daardoor 

 gekromde en met haar voet den grond 

 bijna rakende bekers (zie lig. 13, volg. 

 bl.) wier heldergroene oppervlakte 



Fig. 12. Grootst gedeelte eens be- rondom met een net van purperen 

 kers van Sarracenia rubra , op zijde i ^ i • r\ 



gezien, ontleend aan cu mi ni««L ftderen geteekend is. Over eene 

 Magazine (natuurt, grootte). groote uitgestrektheid lands verspreid , 



ontmoet men S. purpurea op verschillende moerasachtige plaatsen van 

 Canada en de Vereenigde Staten , van de Hudson-baai af tot aan de 

 golf van Mexico. Clusius gaf van de bekers der genoemde soort 

 het eerst eene beschrijving en eene afbeelding in zijne »Historia 

 plantarum rariorum" in 1601, en vermeldt, dat hij, daartoe in de 

 gelegenheid werd gesteld door den apotheker gonier van Parijs , die 

 hem zijne uit Lissabon ontvangen, doch, wat hunne afkomst be- 



