stuart's tweede ontdekkingsreis, enz. 25 



in eene onafzienbare lengte uitstrekte. Eene groote menigte pelikanen, 

 eenden en ibissen verlevendigden dit water, en aan de oevers lagen 

 tallooze mosselschelpen verstrooid , wier inhoud door de inboorlingen 

 genuttigd was. Dit prachtige waterbekken , dat eene nieuwe hoop 

 voor het welslagen der expeditie wekte , kreeg den naam van Newcastle- 

 water. Hier werd nu de legerplaats opgeslagen en het waterbekken 

 van alle zijden naauwkeurig onderzocht. Het had 30 voet van de 

 oevers eene diepte van 10 en in het midden van 17 voet. Reeds 

 vleide stuart zich met de .hoop van in dit water een tak van de 

 Victoria-rivier ontdekt te hebben , waardoor welligt vroeg of laat de 

 zee zou kunnen bereikt worden. Maar nader onderzoek deed hem al 

 spoedig inzien , dat hij zich in dit opzigt vergiste , want het waterbek- 

 ken verloor zich op 16 mijlen afstand geheel in eene met digt bosch 

 begroeide vlakte. 



Tot hiertoe hadden onze reizigers slechts zeldzame sporen van in- 

 boorlingen aangetroffen , eene enkele nog voor kort verlatene hut en 

 op een boom een kinderlijkkistje van ongemeen sierlijken arbeid. 

 Het was uit een enkel stuk hout naauwkeurig in den vorm van eene 

 boot uitgesneden , met spits uitloopende einden. Op de zijden waren 

 tot sieraad smalle lijnen ingesneden ; het deksel was uit stukken boom- 

 schors zamengesteld en het geheel met van gras gemaakt touw vast 

 omsnoerd. Het kleine kistje bevatte nog de beenen en den schedel 

 van een kind. 



Bij Newcastle-water hadden zij de eerste ontmoeting met de inlan- 

 ders. «Dezen morgen", schrijft stüart in zijn reisboek, «bezochten 

 ons zeven inboorlingen, groote, krachtige knapen. Eerst scheen het, 

 dat zij eenig boos opzet in hun schild voerden, zij maakten allerlei soort 

 van gebaren , dreigden met hunne boemerangs , speren , enz. ; maar 

 langzamerhand lieten zij zich door vriendschappelijke teekenen bewegen 

 om nader te komen , en spoedig scheen het , alsof zij zeer vriendschap- 

 pelijk gezind waren. Ik vreesde voor de veiligheid van J. woodkorde, 

 die aan het water op de eendenjagt gegaan was juist in dezelfde 

 rigting , vanwaar de inboorlingen kwamen. Ik deed daarom mijn best 

 om hen door geschenken van doeken enz. tot vrienden te maken. 

 Terwijl wij ons met hen onderhielden, hoorde ik in de verte den knal 



