BINNENLAND VAN AUSTRALIË. 27 



bodem verheffing of afwisseling van landschap laat zich opmerken ; 

 overal slechts datzelfde schrikkelijke , treurige bosch , dat zich naar alle 

 waarschijnlijkheid tot aan de uiterste legerplaats van Gregorie aan de 

 Camfield-rivier uitstrekt. Mijn verste punt was slechts 100 Engelsche 

 mijlen daarvan verwijderd. Ik zoude verder voortgedrongen zijn , maar 

 mijne paarden zijn er niet toe in staat; zij zien er uit, alsof zij een 

 maand lang den zwaarsten arbeid verrigt hadden , zoo heeft het drooge 

 voeder , het digte bosch en het gebrek aan water hen uitgeput. Zoo 

 verdwijnt dan mijne hoop op deze breedte de Victoria-rivier te be- 

 reiken, en dit is eene zeer bittere teleurstelling." 



Om niets onbeproefd te laten, besloot stuart nog eenmaal in noord- 

 oostelijke rigting naar de Carpentaria-baai te trekken. Maar ook deze 

 togt leidde tot geene gunstiger gevolgen. De vlakte was volkomen 

 droog, nergens was eenig spoor van water te vinden. Zoude hij niet 

 zijne paarden en zijn eigen leven op het spel zetten , dan was hij 

 volstrekt in de noodzakelijkheid zijn koers naar het zuiden te rigten , 

 om van eene eenigzins zuidelijker breedte nog eens te beproeven, of er 

 geen kans bestond naar het westen door te dringen en zoo de Victoria- 

 rivier te bereiken. Dit was de laatste hoop: mislukte ook deze, dan 

 moest hij terug keeren. 



Den 17 Junij werd de legerplaats aan Newcastle-water opgebroken 

 en de weg naar het zuiden ingeslagen; op den 22sten bereikte men de 

 Tomkinson-creek , die tot uitgangspunt der verdere verkenningstogten 

 werd uitgekozen. Maar ook de van dit punt uit ondernomene togten 

 hadden geen beter gevolg. Overal vond men dezelfde eentoonige met 

 gras of struikgewas begroeide vlakte, alleen afgewisseld met een 

 naakten, dorren, met steenen bezaaiden zandbodem, zonder een enkelen 

 grashalm; — en nergens, nergens water; zelfs op vijf voet diepte 

 vond men geen spoor van vochtigheid. 



Na deze mislukte proeven werd de terugtogt ondernomen. Het 

 werd dan ook hoog tijd; de vermindering der levensmiddelen gedoogde 

 geen langer uitstel. Men was met proviand voor 30 weken op reis 

 gegaan ; 26 weken waren reeds verstreken en op zijn minst werden 

 er nog 10 weken toe vereischt , eer men de uiterste grenzen van het 

 bewoonde land kon bereiken. De grootste spaarzaamheid moest derhalve 



