OVER DE BEPERKTHEID DES MENSCHEN IN 



VERBAND TOT DE VORMING ZIJNER 



GEDACHTEN. 



Als er ooit eenig tijdvak geweest is , waarin zich de mensch met 

 eenig regt den Heer der Schepping kon noemen , dan voorzeker is 

 het het tijdvak, waarin wij leven. Aarde en lucht, vuur en water 

 gehoorzamen immers aan onze wenken. We hebben het vuur en het 

 water zamen doen huwen, en ze hebben den stoom voortgebragt: het 

 reuzenkind , dat ons op gebaande sporen van volk tot volk doet snel- 

 len, op ongebaande wegen een spoor door de zeeën snijdt en onze 

 fabrieken in beweging brengt. We hebben der aarde hare schatten 

 ontroofd, ginds de steenkool, die de sinds eeuwen opgegaarde zonne- 

 warmte weder als licht en warmte aan ons moet afstaan , hier de 

 edele en onedele metalen, wier ongelijksoortige werking op elkander 

 door ons wordt aangewend, om langs het spinneweb van metalen 

 draden, dat wij over de aarde hebben uitgesponnen, onze gedachten 

 in een oogwenk aan elkander mede te deelen. De ijle lucht is door 

 ons in boeijen geslagen en zamengeperst , en zij moet ons dienen 

 ginds om bergen te doorboren en mijnen te doen springen , hier om 

 in de diepte der zeeën neder te dalen en naar verborgene schat- 

 ten te zoeken. Het heerlijke licht, eene beweging zóó fijn, dat 

 hare stoffelijkheid lang betwijfeld werd, hebben wij gedwongen, nu 

 eens om op de toebereide plaat te blijven kleven en beeld op beeld 

 voor ons te ontwerpen, dan weder om ons onbekende geheimen te 

 ontsluijeren , nieuwe stoffen aan te wijzen en de zamenstelling der 

 hemelligchamen te doen kennen. De wetten , die de ons omringende 

 natuur, die vuur en water, aarde en lucht en het licht behcerschen, 



1864. 8 



