DE bekerplanten; 



DOOR 



C. A. J. A. OUDEMANS. 



Vervolg en slot van hladz. 23). 



HELIAMPHORA. 



In onze inleiding tot de geschiedenis der bekerplanten begingen wij 

 een kleinen misslag, door het merkwaardige, eveneens tot de plan- 

 tengroep der Sarraceniaceeën behoorende , geslacht Heliamphora met 

 stilzwijgen voorbij te gaan. Het zij ons vergund dien misslag (hans te 

 herstellen en ook van deze bekerplant de belangrijkste bijzonderheden 

 meê te deelen. 



Dezelfde R. schomburgk , aan wien wij zoo al niet de ontdekking , 

 dan toch de eerste naauwkeurige kennis der Victoria regia verschuldigd 

 zijn, was ook de natuuronderzoeker, die onze wetenschap met de 

 kennis der zonderlinge bekerplant , door bentham (Transactions of the 

 Linnean Society ,T. XVIII, p. 429) Heliamphora nutans geheeten , ver- 

 rijkte. Hij trof haar op eene zijner reizen in het jaar 1838 of 39 

 aan op den berg Roraima, aan de grenzen van Britsch-Guyana, en 

 dat wel in eene moerassige savanna, 6000 voet boven de opper- 

 vlakte der zee. 



Het woord Heliamphora, zaamgesteld uit twee andere van Griek- 

 schen oorsprong — e\oe, moeras, en a/i0ope?/<; , beker of urn — zou 

 door ons » Moerasbeker" kunnen worden overgezet, terwijl het woord 

 nutans, aan het overhangen der bloemen ontleend, de soort, die wij 



