DE BEKEKPLANTEN. 



11 



Juist zoo als bij de Nepenthessen , vindt men ook bij de Sarra- 

 ceniaas de inwendige oppervlakte der bekers in twee streken , eene 

 doffe en eene glanzige , verdeeld , waarvan gene — de honig-afschei- 

 dende — de hoogste, deze de laagste plaats inneemt. Onderzoekt 

 men deze streken mikroskopisch , dan blijkt, dat zij nergens werk- 

 tuigen vertoonen, die met de vroeger 

 beschreven kliertjes der Nepenthessen 

 vergeleken kunnen worden, maar dat 

 zij in tegenoverstelling daarvan haren 

 dragen, die echter, voor beide stre- 

 ken, zoowel in aantal, vorm en grootte , 

 als in groepering verschillen. Bij 

 S. fiava toch , die ik op dit punt 

 naauvvkeurig onderzocht, vond ik alk 

 opperhuidscellen der doffe — hier 

 slechts ongeveer een centim. breede — 

 streek in haren veranderd, en dat wel 

 in liggende haren , wier voet aanzien- 

 lijk gezwollen was en min of meer 

 plotseling in den priemvormigen , naar 

 beneden gekeerden top overging. Nog 

 meer dan door hun bijzonder uiterlijk, 

 trekken die haren de aandacht door 

 hunne sierlijke teekening, daar zij 

 toch , door de aanwezigheid van aller- 

 fijnste , dicht tegen elkander aan ge- 

 drongen en van onder naar boven 

 recht doorloopende strepen , zich voor- 

 doen als overlangs geplooid. Aan 

 de glanzige streek komen die als 

 geplooide haren niet voor , maar ik trof' 

 aldaar , op groote afstanden van elk- 

 ander , geheel andere aan, en wel 

 dezulken, die, met hun dikwan- 



digen, hoekigen voet tusschen de 



Fig. 4. Grootst gedeelte van een , . , .. . , . „ „ Q u 00 l 



bekei van Sarracenia variolaris , ont- opperhuidscellen ingesloten , geheel 



leend aan curtis Botanical Magazine; . voorkomen hebben van naalden, 



(natuurl. grootte). 



