52 DE BEKERPLANTEN. 



der Vereenigde Staten. Hij vond haar in October 1842 op eene reis 

 over land van Oregon naar San Francisco , en dat wel in een moeras 

 in de nabijheid der boven-Sacramentorivier, eenige weinige mijlen 

 ten zuiden van cle Piek van Shasta. Ongelukkiglijk waren de in 

 het moeras aanwezige exemplaren uitgebloeid en zelfs niet eens meer 

 van vruchten voorzien, zoodat onze reiziger zich met de bladen en 

 een enkelen naakten bloemstengel moest tevreden stellen. Deze 

 deelen waren echter voldoende om de meening te vestigen, dat men 

 hier althans niet met eene soort van Sarracenia te doen had; het ge- 

 mis echter van bloemen liet eene nadere systematische bepaling niet 

 toe en deed het zelfs wenschelijk voorkomen de bekendmaking der 

 nieuwe bekerplant voorloopig uit te stellen. Gelukkiglijk werd de- 

 zelfde plek, waar brackenridge botaniseerde, in Mei 1851 als bij 

 toeval op nieuws bezocht door dr. g. w. hulse , en had deze het 

 voorrecht thans bloeijende en voor eene juistere bepaling geschikte 

 voorwerpen te verzamelen. Zoo als gezegd is , werd die bepaling 

 toevertrouwd aan john torrey , en wij vinden den uitslag zijner 

 onderzoekingen medegedeeld in de werken der Smithsonian Institution, en 

 wel in eene afzonderlijke 4° brochure, uitgegeven in April 1853. 



Het uiterlijk van D. californica herinnert .ons de overige Sarrace- 

 niaceeën, waarover wij hier boven hebben uitgewijd. Ook hier be- 

 staat de plant dus weder hoofdzakelijk uit eene rozet van bladen , 

 ingeplant op een onder den grond verborgen stengel , en allen met 

 dien zonderlingen vorm bedeeld, welke niet nalaat, altijd onze bijzon- 

 dere aandacht tot zich te trekken. 



Zooals uit onze fig. 21 blijken kan , wijken de bekers van Dar- 

 lingtonia, hoe ook in hoofdzaak met die van Sarracenia en Heliam- 

 phora overeenkomend, toch zoozeer van deze laatsten af, dat het ons 

 zeer begrijpelijk voorkomt, hoe torrey reeds van den beginne, toen 

 hij de bloemen der plant nog niet konde raadplegen, deze nogtans 

 als onvereenigbaar verklaarde met de zoo even genoemde geslachten. 

 Inderdaad treffen ons bij eene oplettende beschouwing dier bekers 

 twee bijzonderheden, nl. vooreerst, dat zij eene halve spiraalswijze 

 wending maken om hunne eigene as , zoodat de voet huns vleugels in 

 richting juist aan hun mond is tegenovergesteld , en ten tweede , dat 



