62 



DE BEKERPI- ANTEN. 



(fig. 83) , die niet meer dan één zaadkorrel 



bevatten. Deze bijzonderheid, in verband 



met andere , aan den bouw der bloemen ont- 



a leend , hebben lindley en andere systeem- 



kundigen er toe gebracht om onze plant , zij 



het dan ook onder een afzonderlijk hoofd 



(Cephaloteae) , eene plaats in de nabijheid der 



Ranonkels in te ruimen. 



Dat men Cephalotussen , even als andere ^S- 33 - 



Vr uchtje van 

 Fig 32. Meel- sierplanten , ontbieden kan, blijkt uit den C. follicularis , 



draad van _<7. <Joor louis van houtte te Gent onlangs ^vP^rfnt 

 follicularis, ° ^len, vei groot 



van voren ge- uitgegeven Catalogus (no. 98) , waarin die ( ont l een(i a ^ s 

 zien , vergroot voren), 



(ontleend als planten het stuk tegen 3 frs. , en de 12 tegen 



V ° r hokjes!i m " 25 frs ' staan aangeteekend. 



helmbindsel. Uit al het voorgaande blijkt, dat drie, wat hare geo- 



graphische verspreiding betreft, zeer sterk uiteenwijkende plantengroepen 

 bekerplanten voortbrengen, namelijk de Nepentheae , Sarraceniaceae en 

 Cephaloteae^ verder, dat de eerste en derde groep ieder slechts één 

 enkel , de tweede daarentegen drie geslachten omvat ; eindelijk , dat het 

 geslacht Nepenthes het rijkst aan soorten is; dat daarop volgt het geslacht 

 Sarracenia , terwijl eindelijk de geslachten Heliamphora , Darlingtonia en 

 Cephalotus elk uit niet meer dan eene soort bestaan. In het geheel 

 zouden er dus omstreeks 30 plantsoorten onder de bekerdragende ge- 

 wassen gerangschikt kunnen worden. Hoe de natuur ook hier weder 

 éénheid in verscheidenheid heeft aangebracht , heeft uit onze beschrij- 

 ving kunnen blijken. 



